
14 Şubat 2008 Perşembe
curcuna

7 Şubat 2008 Perşembe
en hasından gri
bana, bana kimseyi hatırlatmayacak bir şarkı bul
bana, beni kimsenin ama kimsenin düşünmediği dakikalar bul
bana, içinde hiçbir tanıdığımın olmadığı rüyalar bul
bana, geri dönüşü olmayacak kararlar bul
bana, beni üzmeyecek bir insan bul onların arasından
bana, beni bilen ama söylemeyen bul
bana, gerçekten gülmeyi öğret
bana, lüle lüle saçlı kızı bul
kimseyi ama kimseyi hatırlatmayan sokaklarda, caddelerde
kimseyi hatırlatmayan şarkıları söyleyelim beraber
kimse ama kimse olmasın içimde
ya deniz her yerde hep güzel olan deniz bakmayalım tamam mı o tarafa bana
birşeyler hatırlatıyor
tıpkı ahmak ıslatan gibi
gökyüzü bana birşeyler fısıldıyor, dinlemeyelim olur mu
herşey bana inat
herşey saadetime mani
herşey bitsin ben başlayayım
ya da herşey devam etsin ben biteyim,,,
6 Şubat 2008 Çarşamba
2 Şubat 2008 Cumartesi

Kurbağalar hiçbir konuda mutabakata varamazlarmış
tek ortak kararları ise kararsızlıklarıymış
yeşil kurbağalar arsında kırmızı benekli bir kurbağa varmış ki
konuşmaz dinlermiş, bu curcunanın nesini dinliyor acaba diye sorabilirsin
ama o..
curcunadan teker teker kelime seçer istediği cümleleri dinlermiş başka başka ağızdan
kimse kimseyi dinlemediği ve hep bir ağızdan konuştukları için bazen aynı anda iki üç cümleyi duyarmış
biri lafının ortasında korkmuyorum, başka bir diğeri ateşli vaatlerinin ortasında ruhumdaki derken o bazen istediği şarkıları bile dinlermiş
ama bu çarkın içinde çarka karşı kurbağayı diğerleri sevmezlermiş
sadece susması ile değil gittikçe büyüyen kırmızı benekleriyle çok fazla gözlerine batıyormuş
esasında pek konuşmayan bu kurbağa belli belirsiz gülermiş
kırmızı beneklerinin suya yansımasından zevk alıyormuş almasına ama yanlarına yaklaştıkça
susuyormuş diğer kurbağalar ee onlar susunca kırmızı kurbağa da istediği cümleleri kuramaz
en sevdiği şarkıları dinleyemez olmuş
bakmış ki tüm kurbağalar susuyor yanında, eskisi gibi konuşmaya üşenmemiş istediği cümleleri kurmuş sevdiği şarkıları söylemiş
susan kurbağalar ilk defa birisini can kulağıyla dinlemiş dinlediklerini sevmişler
dinlemenin zevkini kavramışlar esasında…
sessiz kalmasını istememişler hayran hayran dinlemişler
bataklıktaki bir nilüferin üzerine zıplamış kurbağa;
-ben size buradan yol göstereceğim, madem hepiniz konuşmak istiyor hepiniz konuşun ama aralarda başkalarını dinleyerek,
bataklığın ortasındaki kımızı kurbağa;
yeşil kurbağalara, yeşil bataklığa
ışık olmuş, deniz feneri olmuş…
31 Ocak 2008 Perşembe
yanakıma bi öpücük isterim(:
27 Ocak 2008 Pazar
iki yaka arasında kaldı kristallerim
hayat çok renkli siyahlara beyazlara dalmaya grilerle idare etmeye hiç ama hiç gerek yok değil mi?
sonra bazen kıskançlığımdan kızsamda iki yaka arasındaki deniz her zaman güzel
ufukta bir ada görmesek de
yapayalnız bir adada ufukta gemi beklemediğimizi biliyoruz
ufukta göreceğimiz ufacık adaya ancak dinlenmek için demir atarız biz
..
boşu boşuna akıtma güzelim kristallerini,
bazen ben de üşüyorum yanaklarım ısınsın istiyorum ama,
utanıyorum sonra bir de kızıyorum neden hep güzel iki yaka arasında ki deniz?
ben ağlarken ben gülerken ben severken ben unuturken ben beklerken de böyleydi hep güzel,
elerimi ısıtırken başını omzuma koyacak birisi bu çayın yanna iyi gider
bir de fonda ah yandım izel çalabilir.
24 Ocak 2008 Perşembe
bu son olsun tamam mı?
20 Ocak 2008 Pazar
misafirlerimiz var:)

18 Ocak 2008 Cuma
sana dair,

senin varlığının bu hayatta bana kattığı güce dair
sonra yoksunluğundaki anlamsızlığıma dair
konuşasım yok biliyorsun ya sen
herşeyi o sebepten
sana dair diyorum
sadece sana dair
içerisinde sana dair olanlar; kalbimin,
elimin, sonra ruhumun ve beynimin
bilirsin ben birşeyi çok seversem onu ruhumla beynimle kalbimle severim,
ve içerisinde sana bakarken gözlerimin.
en kötü anımda belki gücümün başlagıcının yegane sebebi sesin
devrilip herşey üzerime kalkmamda ki tek desteğim ellerin
sonra bir gülücük bir gülücük daha sebebi sensin
herşeyin
gözlerin,
sen kim misin?
sen SÜMEYYE'sin
16 Ocak 2008 Çarşamba
from ırmak's home;

by zeki müren derim sadece
12 Ocak 2008 Cumartesi
bunu sadece aMa sadece sana yazdım.
kendimi birdenbire ansızın bilgisayara başında üstelik de salonda buldum..
artık sende herkes gibisin demek için az biraz minnacık zamana ihtiyacım var
bu zaman zarfında da kimselere ben unuttum tamam mı falan demicem
dersem mors oluyorum kabulüm
ağzıma tıkılan sözler o kadar fazla ki ne yapiyim uzun zamanımı alıyor unuttmak
bi de kimse beni özelden aramasın merak ediyorum umutlanıyorum üzülüyorum sinirleniyorum kızıyorum kendime..
bir de nadiren ama çok nadiren aklıma gelince özlüyorum mailimi açıp
tüm mailleri baştan sona okurken
keşke diyorum keşke
hayatta iyiki de demem gereken birkaç şeyim olsaydı keşke
içi vesvese ile dolu pazara giden anne gibi
acaba diyorum yemeğin altını kapatmadım mı
eve gidince orada yemek bulamamaktansa yanık bir tencere bulmak istiyorum
sanki birşeyler yarım kaldı
hayatta yaşadıkça arkamda koca bir çöplük bıraktığımın bir kez daha farkına varmak
insanlar bu denli üzdüklerini farkındalar mı acaba
inanmıyorum ben buna çivi çiviyi sökmez
seni merak etmiyorum incik cincik herşeyini öğrenmek istemiyorum
sadece aklıma gelince çok nadir özlüyorum
özlenecek neyi var hiçbir şey diyemem
ama özlerken özleniyor
neyi özlediğin umrunda bile olmuyor
bir bakıyorum elim gitmiş beynim gitmiş
çarem yok şansım yok..
zaman sadece birazcıkk zaman
geçici...
10 Ocak 2008 Perşembe
bugün hava güzeldi
bizim akvaryumdaki balıklar çıldırmışmış öle dedi ırmaq hakkatten de ağızları ile taşıdıkları taşları birbirlerine, akvaryumun münasip yerlerine atıyorlar.
artık huzurevini andıran o camiiye gitmeyeceğiz bi gideriz kadının teki hesaba çeker sen neden annenin yanında değilsin der, bir gideriz kaloriferler yek vücut olmuş bünyeler bizi süzer,
sonra inleyenler, anlam veremediğimiz camii müdavimleri.
bugünde 60 yaş üstü konseyi vardı severim yaşlıları ama kendinlerini taşımayan şu halleri ile neden hepsinin elinde onlarca poşet var anlamıyorum sonra teyze neden oraları gırgılıyorsun.
neyse mihrimaha gidicez ama ırmaq'ın bir ricası var dönen kapı yapmaları lazımmış haklı da zorlanıyoruz.
bana hayranlıkla karışık bir hayretle baktığını görer gibiyim
bazen çok çaresiz kalıyoruz kabinde karar vermekte zorlanıyoruz nereye gitsek diye,
artık tüm cafeler bize içeriye sinek girmiş gibi önemsemeyen Kanaat'in beyaz gömlekli gözlüklü emekli öğretmen kılıklı garsonları gibi davranıyor, desemde siz bana aldırmayın bugün bize elma bile ikram ettiler elmaları çatalla yedi çakal 2..
Merak ettiğim birşey var müsadenizle kredi kartı geçmeyen Kanaatte neden ankösörlü telefon var millet evi arıyıpta nakit lazım bana desin diye mi?sadece bir istanbul masalında ki çiçeğin kocasına benzeyen sevimli garsonu seviyoruz onlarda bizi sevmiyor zaten.
demek ki dostluğa dairi okuyordum demek ben aradım tam o anda:)yeterince şımardım hakkını verdim pasta cidden lezizdi ırmaq'a da nasip oldu
odanda sen olmayınca o kadar da gelmedi bana ondan canım bile çekmedi.sınavlarımız bitsin bi bitsin.
A may gat ben neler yapıyorum..
8 Ocak 2008 Salı
5 Ocak 2008 Cumartesi
mantar sote


3 Ocak 2008 Perşembe
umutlara sıkıca sarılmak..

sen sağırlaştıkça ben dilsizleşirim diye korktum..
ve uzun zamandır hep aynı duygu ile gezdiğimi farkettim
bir geleceği beklerken, olmadık bir anda arabanı üsküdarda görürken
gece yarısı özel numara uykularımı rüyalarımı bölerken,
derslere göstermelik girip aynı haftanın içinde farklı hastalıklardan rapor alırken,
dinlerken dinler gibi görünürken, susarken ama içten içe haykırırken,
zamanımı hep boş şeyler ile eksiltirken,
daima sat başında geçen zaman sayesinde her saatin dakikasına eşlik ederken gördüğümden
22:22 ye bile sevinmezken,
sonra vazgeçme çabası içinde gün gelirde üzülmediğime üzülür müyüm diye tereddütkar tavırlar ile,
hiçbir zaman anlamanı umut etmediğim bir duyguyu uzun uzun sana anlatmak için cabalarken de
işte bu duygu beni hiç yalnız bırakmadı yeri geldi klavyemi elimden aldı
zamanımı çaldı
ben senim dedi, senin içindeyim demedi de ben senim dedi
inandım mı
evet ne yazık ki her falıma bakana bile inandığımdandır belki.
bloğumu açtıp sana yazdım..
19 Aralık 2007 Çarşamba
İstanbul..

Sokak aralarında top koşturan çocuklarına,
yağmurun ardından mis gibi kaldırım ve toprak kokan yollarına,
geceleri köprü altlarına büzüşmüş berduşlarına,
apartman boşluklarında dünyaya gelen kedi yavrularına,
meydanlarda kavanoz kapakları ile yemlenmeyi bekleyen güvercinlerine
değer misin bu şehrin?
soğuktan ellerini ovuşturan gırtlakları patlamış sokak satıcılarına,
adı gibi ürkütücü olan tombul lağım farelerine
İstopta bulması en kolay olan gümüş rengi otomobillerine
kuaför salonlarını dolduran umutsuz ev kadınlarına,
elleri kınalı, saçları örgülü evcilik oynayan kız çocuklarına,
pazar arabalarını şehrin yokuşlarından yukarı çekmekten yorulmuş emektar annelerine,
huzurdan yoksun huzurevi köşelerinde kaderine terk edilmiş ihtiyarlarına
otobüste yer verilen hamile, yaşlı ve gazilerine,
balkonlarına asılan renk cümbüşü çamaşırlarına değer misin bu şehrin?
Kahvelerin önünden geçerken burnunun direklerini sızlatan o kokuya,
açık alanlarda leblebi kavuran, soslu fıstık satan kuruyemişçilerine
kışın şehrin üstüne katman katman inen sise,
babaların elindeki kese kağıtları içindeki sıcacık ramazan pidesine,
her gün binlerce şarampolüne yuvarlanan yüzlerce arabasına bu şehrin;
caddede ki tikiye varoşta ki garibanına
aralık ayında vapurun dışında seyahat eden kesik eldivenlisine
gül satan fal bakan çiçekçisine İstanbul’un değer misin?
tenhada güvercin sıkıştırıp yiyen martıya,sonrada alenen martı döner satan sahtekarına
balkondan düşersin inşallah diye beddua eden delisine,
sahil şeridi boyunca gözleri dolan, içi sızlayan her dertlisine,
köprü kuyruğuna, ido kuyruğuna, halk ekmek kuyruğuna değer misin sen?
veresiye vermeyen bakkalın siyah kaplı defterine,
ilkbaharın gözdesi hanımeli kokusuna,
gelin arabalarından yolma çiçeklerine,
cami avlusunda hacı yağı ve tesbih satan tonton dedesine bu şehrin...
Ey İstanbul;
Değer misin ki sen dar geliyor yürüdüğüm yollar
sokaklarında burnum koku almıyor, gözlerim görmüyor
ruhumun binlerce kez yuvarlandığı şarampollerinde sesim duyulmuyor
her kendini boğazın serin sularına bırakanla beraber ayaklarım ıslanıyor
her yanan ahşap konakla beraber ellerim is kokuyor
evet sen İstanbulsun
İstanbul da sen
belki biraz da bundan
İstanbul'u bu kadar sevmem...
24 Kasım 2007 Cumartesi
kendine kendine kendine gell:)

neşeli yazı yazılmamış mı bu bloga
kas kendini yazz yaa uff değişmiyor bu blog
acılı yazılarını başkalarına sakla
hemende arabesk olma..
sana annen hamile iken orhan gencebay müslüm baba ferdi amca mı dinlemiş
keşke zekanı pekiştirici mozart besteleri
yada klasik bir iki senfoni dinleseydi
şimdilerde pekbir moda
sen neden böyle oldunn
anladım anladım kederli bir günde doğdun on kasımda neden neşeli olasın ki..
ama şu türk filmi psikolojini taşırma sanal alemlere..
sen hülya koçyiğit hele hele de zavallı türkan şoray değilsin hiç..
sezerciği karıştırmıyorum bile
emrah da nerden çıktı yok ferdi
elalemin derdi neden seni bu denli gerdi?
ohhh mutluyum hafifim
yeniden doğdum
kalbim hafif..
18 Kasım 2007 Pazar
ayrı kavanozlar...
Münzevi balıklarız ayrı kavanozlarda..
sözlerime Limonlu seni çok seviyorum demekle başlıyorum:)
herşeye rağmen yanımda olmana
beni dinlememenin bile ne kadar geçerli sebeplerinin varlığından beni haberdar etmene müteşekkirim
ayrı kavanozlarda olduğumuz aşikardı da sen neden en baştan bana sonda vereceğin cevabı vermedin
bana yazacak çok şeyin olduğunu farkettikten sonra
yazdıklarımı okumanın zevkine varmışken neden
yani ben sana iki satır yazmasa idim sonsuza değin susucak mıydım?
yada biraz daha nazik olamaz mıydın?
yazacak hiçbirşey olmasa da senden bana
benim yazacak onlarca satırımın katlinden sorumlusunuz..
hani insan ağlamak ister hemde çok..
sonra ıslak bir bank bulur haylaz yağmurlar yağar..
birisini arar teselli bekler o da ona derki ben ablamlara gidiyorum sende
gelir misin?
telefon kapatılır..
en çok yanımda ol dediğim zaman benden kaçana
arayıp noldun demeye dahi gücü olmayana
sonra bana inanmayana her lafımdan sonra yemin ettirene
çok kırgınım ben hemde çok..
ayrıca farketmedim sanma limonlu o yaptığın mandalina süsler saçma sapan espriler hepsi beni güldürmek içindi..
mızıka sesini kulağımdan uzaklaştırmak da dahil bunlara
sözlerime limonlu seni çok seviyorum diyerek son veriyorum:)
16 Kasım 2007 Cuma

30 Ekim 2007 Salı
dedin ya geçen gün sen bana anladım işte o an özledin sen
hemde çok özledin...
sonra baktım sana o üst geçitten hızla geçerken kollarını açıp koşmak gelmedi içinden
durakta ki sevimli çocuğa gülmek de ne, bakmadın bile
üzgündün sen
anlatamıyordun
ağırdı,
ağrıyordu
parmak uçlarının morluğu bile umrunda olmayan
sana ne diyebilirim ki?
hep aynı şarkıyı dinleme
dilediğin plakayı bulmak için tüm plakaları okursan
unutkanlık yapar
sonra onun telaşesi var
belki üzgün belki kırgın zamana bırak
gözlerinin içinde kendini gördüklerinden
uzaklaşma
ama yaşamadan
anlaşılmazdı..
yaşıyordum
yaşıyorum...
seni öyle iyi anlıyorum ki
bu sözcükleri duyabileceğin en
inandırıcı ses...
27 Ekim 2007 Cumartesi
eringeç
sanada olur mu bilmiyorum ama,
ne zaman bomboş sürülmüş bir tarla veya düzlük görsem koşmak çeker canım
ama ne koşmak buluzum yaka kısmı yuvarlak veya "v" şeklinde ıslanana kadar
artık istanbulda uzun soluklu düzlükler görmek pek mümkün olmadığından helede apartmanınızın önü bile düz olmayan bir sokakta oturuyorsanız şehirler arası yollarda daha bi içiniz çeke çeke bakarsınız korkulukları olomayan tarlalara...
bayrama mı koştuk yoksa evdeki bayram trafiğinden mi kaçtık belli değil kendimizi ücretsiz diye sevindirik olduktan sonra,
tüm gişelerden sonra Ankara da bulduk pek özlemiş sayılmam memneket falan değilde annemin çocukluğu geçmiş ya ee büyükler de orada gittik..
insanın büydüğünü anladığı anlar;
küçüktüm ufacıktım demetevler yedinci caddenin sonundan bakar başını imkanı yok hayal edemezdim saatlerce yürümeye eşdeğerdi,
Osman bakkalın(Allah rahmet eylesin)önündeki kaldırımdan çıkımaz taa fırının oraya kadar giderim,
aparman boşluğundaki çimento yığını adeta bir uçurumdu benim için inersem asla çıkamazdım inenlere hayran hayran bakardım,
ama gel gör ki arabayı park etmek için yer ararken daha çok var baba ilerle dedim ama sokak bitmişti,
ben büyüdükçe bunlar mı küçüldü yoksa hep mi küçüktüler bilemem ama yaşadığımız zaman kadar değerli zaman bizim için
anlamı şu ki ne kadar az yaşarsan zamanını alan her şey yaşadıklarına bölünce tamsayılı bir ifade elde etme olasılığını artırıyor(pehh bakın bee matematikçi olduğumu belli ettim:)
anneannemin evinde tvsiz ve bilgisayarsız kalacağımı düşünmemek gibi bir dalgınlığım olsada üç günlükcük teknoloji sensizde yaşarım mesajı verdim bir yandan da bulaşık yıkayarak..
Bayrama merhaba dedik yol yorğunluğu ilk misafirleri sofrada pijamalarla karşıladık neyseki anne yarısı gülmekle yetindi..
ailenin yeni ferdine isin arayışları devam ediyor aramızda zeynep diyoruz ama bu oğlak burcu bayanı ne kadar açar bilinmez..
annemin teyzelerine gittik yeni akrabalar edindik anneannem bak bu dayın süt bu deden süt
bu teyzelerin onlarda sütt ay anne amma süt içmişsin anneninki neyine yetmediyse?
el öpme merasimi ardından ikramlar ikinci ziyarette yusufun tespiti burdada aynı şeyler oldu haklı olarak:)
aynı şeylerin farklı türlerinin tadına bakıldı
en güzelide süt değilde kan akrabaları ile berabar tatlı tatlı sohbet etmesi insanın
yeni yetmelerin bıyıkları ile dalga geçmek
sen sus ya sesin çok kulağımı tırmalıyor demek sonrada gülmek hehe sana traş makinesi aldım taha philips hemde
istediğini söyleyen istemediğini işitir..
kulağımı tıkadım..demez umuduyla birşey..
her kahkanın ardından keşke Alide burda olsaydı diyen bir anneanneniz varsa bilinki bu
acizhane isteğe cevap veren belkide bir dedenizde vardır her mutlu anınızda
ilginç hakaretlerle çocuklarına hakaret eden teyzoşun birinin yeni gözdesi
çakıldak anlamlandırayım;
büyükbaş hayvanların popolorunda gezen sinek türü
hakarete gülüyoruz alınmamaız gerekiken:)
ve tencerenin içindeki onca sarmadan ayırt edebilmek tahanınkileri:)
ölesine inceler ki..
hakaret demişken unutmayalım okuldan atılmanın eşiğine gelen beyfendinin müdür yardımcısı
demişki;senin gözbebeğine girerim orada tepinirim.
tepişik herif ben döverim onu fir abla ufacık birşey diyor
anneannemim evi kendi çapında bir müze eski duvar kumaşları adını cidden hatırlamıyorum
ithal eşarp desenleri genelde bir çoğu başımıza taktık fotokopisinden isterim dedim.
ee müzede herhangi bir alarm sistemi olmadığından ne yazıkki hanfendi yuvarlak uçlu bir çay kaşığı ile siyah beyaz evladiyelik resimlerinden birini yaramaz torununa kaptırdı..
(kopyala yapıştır yapmak bile üşendirdiğinde insanı hiç gözüne gözükmüyor yazdıkları)
25 Ekim 2007 Perşembe
yaşıyorum merak etmeyin..
yaşamak
yüreğini dolduran bir sevgi ile,
yaşamak cevaplara göre değilde duygulara göre şekillenerek,
beklediğinden çok neyi beklediğini önemseyerek,
bazen erkenden kalbinin neden bu kadar çabuk yorulduğunu merak ederek yaşamak,
yansımasından ziyade duygularının,anlaşılmayı umut ederek yaşamak,
buğday kadar masum ve evrensel bir duygu ile yaşarmadan yaşabilmek
evet ben yaşamak istiyorum;
belki sen yaşayabilemesende
ben yaşayabiliyorsam şimdi
tüm hevesimle
yüreğimin tamamı ile,sonuna kadar duygularımla
gücüm yetene kadar sabrımla,
yaradılmış tüm ümitlere güvenerek
ve nihayetine kadar masum ve evrensel olan seni..
yaşamak istiyorum..
19 Ekim 2007 Cuma
10 Ekim 2007 Çarşamba
mutluluk..

mutluluk!!!
yanıtsızlara
onsuz yokluk
ama ginede mutluluk
anayasaya, musluktan akan suya
gözleri açılan âmâya mutluluk
açlıktan tokluğa hızlı geçişe
halleri dolduran taze balıklara mutluluk
açılan ama sevilmeyen okula
okulun içini dolduran şahıslara mutluluk
kuruntulara oysalara yeni keşfedilen şarkılara
vizyondakilere mutluluk
tazecik kışımıza, güle güle yazımıza ginede mutluluk
yaprak dökümü ve menekşe ile halile inat
her bölümde mutluluk
koskoca mutluluk
hayatımızdaki acıları
sıkıntıları
bekleyişleri buhranları
kısa bir süre için durdurduk
şuan mı?
29 Eylül 2007 Cumartesi
grubun rengi...
sezen beni ağlatsın
yaşlarım balığın yatağına aksın
göl olsun tuz gölü kirpiklerime rimeller yapışsın
neyse ne ise
banane
sanane
28 Eylül 2007 Cuma
biricik biri masal cini.
ansızın biri yolda el sallasa gözlerini ayırsa bana
ansızın otobüste biri kitabını düşürdün uyurken fir dese
ansızın biri markette aldıklarımı poşetlese
ansızın biri uyurken ben üstümü örtse
ansızın biri 1 cevapsız arama yapsa
ansızın biri yoruldum bende gel oturalım dese
ansızın biri bana bu senin kedin adıda porsuk dese
ansızın biri ilk soldan sonrada sağdan gireceksin
ansızın biri ceeee dese yolumu kesse
ansızın biri terliklerimi uzatsa ayakkabılarımı kaldırsa
ansızın biri ütümü yapsa dolabima assa
ansızın biri bana küsmüş çiçeklerimi sulasa
ansızın biri saçma sapan hayallerimin olmayacak olacağına beni inandırsa
ansızın biri akabinde yanında ben varım dese koluma girse..
ansızın biri beni güldürse mutlu etse.
26 Eylül 2007 Çarşamba
özür

21 Eylül 2007 Cuma
HOW WAS it?

geç kalkmama rağmen fazlasıyla istisna sığdırıdım günüme
akreplerden biri evime geldi giydirdim kuşandırdım yolladım hayırlı haberlerini bekliyoruz
bakalım kızaran yanaklarına mani olabilmiş mi karnını doyurabilmiş mi
karşılayabilmiş mi?
evi temizleyen yemek(salata tatlı ve patlıcanlı yemek)yapan ben artık misafirlere
çıkmak istemiyorum dedim işin içinne sanırım birazda trip girdi ama
trip yaptığım -keyfimce- aramızda değldi asıl sebepte bu idi
babam ahmet ve ben mutfakta orucumuza son verirken
ahmet öyle bir coştu ki bırtlarına bile sahip olamadı olacak yaşta da değil
ama babamda kendisinden beklenmeyen bir hızla sofradan kalkıp aspiratörü açtıki
görülmeye değerdi
sofrada-iftar sofrası oluyor-
klozetin üstünede taktırsak mı otomatik olanlardan biri oturunca anlayanlardan espriler ard arda
babam-iyi oldu iyi bak sana koku gelmedi bile firdevs derken öyle baba öyle çocuktu ki:)
bu aralar fazla sevimli sabahta kaskonun bizim için ayarladığı ve mecburen gönderilen çekiciye verdiğimiz oto tamircinin
numaraına ulaştıktan sonra beni uzun bir fırçaladıktan sonra oluyor(-neden oraya götürdünüz mutluhan varya ayışığı varya orası dandiktir
ucuzdur sigorta sizi kandırmış bla bla bla)adamcağıza, şahsen hayatımda gördüğüm en pozitif adamlardan biri "gülen surat" lakabını taktık kendisine,
orası nasıl bir yer kaç kişi çalıştırıyorsunuz diye absürd sorular sormaya başladı açken ne asabisin babiş yaa
birde öyle bir havası varki sanırsın vergi memuru..
sonra türkmenelinde ilahi söyleyen daha doğrusu playback yapan amcalara güldük babam neden sonra işin playback olduğunu
anlayıp sanki adam söylemiyor diyip beni güldürdü iftara yaklaştıkça gülüyor babam benim
sonra neden size arapça öğretmedim ki diyip efkarlandı bande boşveeerr baba kısmet değilmiş..
servis sırasında 5 kaşıklık pilav istendi dikkat ediyor, babam metroseksüel benim bunundaki siyah noktaları bile cilt bakımı ile temizletir
nerde kalmıştık hımmm 5 kaşık pilav yanına bilmem ne azcık aradada çay kızım çay bak sinirli oluyorum içmessem içmemeiş oluyorum
neyse çayınıda içti ohhh bee dedim hizmet etmesi güzel...
doyurduk vel hasılı kelam..
kalan yemeklere sonrada anneme sitemli sitemli bakmasa..
açlığın etkileri işte şimdide tüm aile fertleri teravihe gidiyorlar ufaklık bile zannedersem teravihe ilk gidenlerde ilk çıkanlarda belli
ben evde tek başına
22:00 bekleyen malum zatlarda teşrif etselerdi bizde gidebilirdik bir yerlere ama kişsel tercih meselesi..
beni alakadar etmez ettirmem canım...
16 Eylül 2007 Pazar

siyahtan ziyade kahverengine vurgunumdur
daha asil gelir onlarca iddiaya inat
bu sefer değişiklik yaptım ve siyahta karar kıldım bu sezon
altında yatan sebeplere inipte psikolojimi deşifre etmek isterseniz hiç yorulmayın derim
cidden açık olabilirim fazla fazlasıyla epeyce iyi değilim ramazan olmasa akşama kadar pek bir hedefim olamayacağı konusunda
gayet kat'iyim yaşarken değilde durulduğu zaman insan sanırım ne kadar yorulduğunu hissediyor bende sanırım tam anlamıyla o haldeyim yorulduğumu şimdi hissettim tüm sakinliğimle otururken bilgisayarın karşısında yorulmuşum biri şakaklarıma soğuk elleriyle masaj yapmalı günlerimizi gecelerimizi yemeklerimizi maritlerimizi paylaştık esasında biz benliğimizin içimde sakladığımız fısıltılar halinde dahi konuşurken duymalarından korktuklarımızı da paylaştık gerçekten üzgündük kıkır kıkır gülerken iki adet zaavallıcık olmuştuk di-di ye bile farklı gözlerle bakabilecek kadar, pideleri çalarkenki kadar soğukkanlı olamadık belki konuşma bağlantılarımız açıldığında ama ginede gururlu davranmayı biliriz karşımızdakine.
gözlerinizle takip ediniz yazılanları mırıl mırıl dualara bağlı 1 yılım unutmayınız son bir ricam
5 Eylül 2007 Çarşamba
başım gözüm..
3 Eylül 2007 Pazartesi
en sevdiğim mevsim

1 Eylül 2007 Cumartesi
gün günü günüm
sanki kaç dakikadır bindiğin vapur tam kıyıya yanaşmışken batıcakmş (batsada be adam
iki kulaç atsan kıyıdasın) gibi davranları saçma gelir o sebepten otururum ve herkesin yavaş yavaş terketmesini izlerim
motorun ucunda birikenler farkında olmadan(olanlar da olabilir) ağırlık merkezinin kaymasına sebep olurlar
ve tam bu esnada motorun kıçı yavaş yavaş havaya kalkar hep titanic teki o muhteşem sahne gelir
hangi demirden tutunsam acaba diye demitlerden paslı olmayanı kaymaya en elverişsiz olanını gözüme kestirrim
bir de kimin elinden tutsam şu geride kalmış kitap kurdu fala kurt vs.
kabataştan binen o vakur kadınlar adamlar bizden biri oldular tamı tamına on dakika sonra
üsküdarıma gelince bir neşe sardı vapuru sevmeyenler bile o coşku ile coş oldular
elinde bir kaç demek renklerinden de taze olduğu belli olan maydonoz satan amcaya
bakıp merdivenleri inmeye çalışırken iki basamaktan aynı saniyede geçen bir ayakkabım oldu
seri bir topuk sesi eşliğinde hemen bakan var mı diye yoklandı etraf biri sırıtıyordu
ardından iki saniye beklendi ışıkta sonra 14 saniye varken kırmızıda karşıya koşuldu yörenin önene dökülmüş salatalıklara bakıldı
tekrar ışıklar önce aşure koktu sonra kavrulmaya çalışan leblebi ardındanda 125 milyonluk başka bir çicekçinin deyişi ile asla kaçırılmamsı gerekn 40 yıllık borzai
tekrar hayran hayran bakıldı ve bakakalındı hala indirimde olmakta ısrar eden birkaç mağaza ayakkabıdan çıkan çivi sesi eşliğinde vitrinlerine aşağılarcasına bakış atıldıktan sonra-pehh denilip uzaklaşıldı sarılara bir kaç adım daha atıldıktan sonra ortalama bir dakika otuz iki saniye beklendi..
ilk sıranın cam kenarına sokulundu bir buçuk yetele cüzdandandan çıkarıldı on saniye de doldurduğu arabasıyla mutlu şöföre uzatılırken hafiften gülümsendi
adamın teki bağlarbaşı dedi fıstıkağacında indi acaba ikisinin ücretleri aynı mı diye düşünüldü
bağlarabaşından ta çamlıcaya kadar üzüm bağları varmış bir zamanlar eski istanbul hanımefendisi bir teyze demişti bağların başladığı yer
fıstıklı iki lokma mideye bögygyygyg dedirtirdikten sonra namzgah denildi minibüslerde arkanın sağdan ikinci koltuğu severim ama her zaman yanıma oturan iki adamdan birinin kadın olmamasına hayıflanarak şöförün en arkasını tercih ederim her nasılsa bu gün iki yanımda da hemcinsim vardı sağdaki hanımın
şeker oğluda ayakta durmak isteyince zaten hep ayakta olacaksın annenin kucağının tadını çıkar tavsiyesi verildi ben kimsem:)
eve gelindiğinde en okkalı lafı ben benim olan küçük aslana kendi yemeğini nasıl yapabileceği anlatıldı ateşi ve bıçağı nasıl kullanacağı gösterildi dometesler
sosiler kesilirken banyodan ketçap getir diyen ablaya hahah denildi fırsat bilinipte küçük bunun gibi başka birşey yok dünyada dedi çünkü ben yaptım
günün anlamlı sözü oluverdi evet bunlar gibi bir an bile dahi taki yok olamıyacak gözlerimiz görmeyecek kulaklarımız işitmeyecek...
bir daha bir ben olmayacak yaptıklarımı konuştuklarımı geç...
yokluğun varlığı gine insanı ürpertemedi
geriye dönüş olmasada var olan yeniye gidiş için bilet alınmak üzere ayağa kalkıldı
Allah kabul etsin
amin



