5 Ocak 2008 Cumartesi

mantar sote


eğer ki kardan korkmayıp burnumu çıkartabilse idim dışarı kamyon çarpacaktı bana buna eminim:)

anlayan anladı

etrafınızda ki her insanı maksimum önemsemeyin benden demesi

neden mi?

siz onların hiç umurlarında olmayınca üzülmezsiniz ben üzüldüm

ve futursuzca çok sevmek gibi bir hata yaptı iseniz bunu dillendirmek gibi daha büyük bir hata yapmayın

karşı cins ile ilgili olan sevgiden değil dosthane sevgiden bahsediyorum..

diğer türlü her türlü manyaklık yapabilirsiniz bunlar sadece ama sadece sizi çakal kılar..

çakallıktan insanların en yiğidi olmak için cabalayan çok insan gördüm mesala..

yok yok kimseyi rencide etmeyeceğim

ve birazcık çocukluk kaldı ise içinizde

bu kış karın tadına bakmanızı tavsiye ederim

öztavsiye idi

umursama sen beni




kırmızı başlıklı kızın alık yüz ifadesi ile soruyorum sizlere;

kalbiniz neden bu kadar küçük?

sen hiç bir zaman göremeyesin diye

gururunuz neden bu kadar büyük?

sen kendini hep benim kalbim kadar küçük gör diye,

peki madem beni yiyeceksiniz neden sorularıma cevap veriyorsunuz?

küçükken bizi bu masallarla uyutanlar gibi beni demi uzun bir süre uyutmak istiyorsunuz?

sen merak et de sor diye.

sormayacağım biran önce yerseniz beni kurtuluşa ermem hızlanacak?

sen ızdırap çek diye.

yediğiniz duygularımla gururumu, ümitlerimle sözcüklerimi bir de beraberinde beni kurtaracak birinin varlığıyla teselli buluyorum ızdırap ne kelime

ayrıca bu masalın sonu belli başı belli başka masalda hükmet bana şekerim yemezler..

3 Ocak 2008 Perşembe

umutlara sıkıca sarılmak..



sen sağırlaştıkça ben dilsizleşirim diye korktum..

ve uzun zamandır hep aynı duygu ile gezdiğimi farkettim
bir geleceği beklerken, olmadık bir anda arabanı üsküdarda görürken
gece yarısı özel numara uykularımı rüyalarımı bölerken,
derslere göstermelik girip aynı haftanın içinde farklı hastalıklardan rapor alırken,
dinlerken dinler gibi görünürken, susarken ama içten içe haykırırken,
zamanımı hep boş şeyler ile eksiltirken,
daima sat başında geçen zaman sayesinde her saatin dakikasına eşlik ederken gördüğümden
22:22 ye bile sevinmezken,
sonra vazgeçme çabası içinde gün gelirde üzülmediğime üzülür müyüm diye tereddütkar tavırlar ile,
hiçbir zaman anlamanı umut etmediğim bir duyguyu uzun uzun sana anlatmak için cabalarken de
işte bu duygu beni hiç yalnız bırakmadı yeri geldi klavyemi elimden aldı
zamanımı çaldı
ben senim dedi, senin içindeyim demedi de ben senim dedi
inandım mı
evet ne yazık ki her falıma bakana bile inandığımdandır belki.
sen sağırlaştıkça ben dilsizleşirim diye korktum
bloğumu açtıp sana yazdım..

19 Aralık 2007 Çarşamba

İstanbul..


İstanbul'a değer misin sen??
Sokak aralarında top koşturan çocuklarına,
yağmurun ardından mis gibi kaldırım ve toprak kokan yollarına,
geceleri köprü altlarına büzüşmüş berduşlarına,
apartman boşluklarında dünyaya gelen kedi yavrularına,
meydanlarda kavanoz kapakları ile yemlenmeyi bekleyen güvercinlerine
değer misin bu şehrin?
soğuktan ellerini ovuşturan gırtlakları patlamış sokak satıcılarına,
adı gibi ürkütücü olan tombul lağım farelerine
İstopta bulması en kolay olan gümüş rengi otomobillerine
kuaför salonlarını dolduran umutsuz ev kadınlarına,
elleri kınalı, saçları örgülü evcilik oynayan kız çocuklarına,
pazar arabalarını şehrin yokuşlarından yukarı çekmekten yorulmuş emektar annelerine,
huzurdan yoksun huzurevi köşelerinde kaderine terk edilmiş ihtiyarlarına
otobüste yer verilen hamile, yaşlı ve gazilerine,
balkonlarına asılan renk cümbüşü çamaşırlarına değer misin bu şehrin?
Kahvelerin önünden geçerken burnunun direklerini sızlatan o kokuya,
açık alanlarda leblebi kavuran, soslu fıstık satan kuruyemişçilerine
kışın şehrin üstüne katman katman inen sise,
babaların elindeki kese kağıtları içindeki sıcacık ramazan pidesine,
her gün binlerce şarampolüne yuvarlanan yüzlerce arabasına bu şehrin;
caddede ki tikiye varoşta ki garibanına
aralık ayında vapurun dışında seyahat eden kesik eldivenlisine
gül satan fal bakan çiçekçisine İstanbul’un değer misin?
tenhada güvercin sıkıştırıp yiyen martıya,sonrada alenen martı döner satan sahtekarına
balkondan düşersin inşallah diye beddua eden delisine,
sahil şeridi boyunca gözleri dolan, içi sızlayan her dertlisine,
köprü kuyruğuna, ido kuyruğuna, halk ekmek kuyruğuna değer misin sen?
veresiye vermeyen bakkalın siyah kaplı defterine,
ilkbaharın gözdesi hanımeli kokusuna,
gelin arabalarından yolma çiçeklerine,
cami avlusunda hacı yağı ve tesbih satan tonton dedesine bu şehrin...

Ey İstanbul;

Değer misin ki sen dar geliyor yürüdüğüm yollar
sokaklarında burnum koku almıyor, gözlerim görmüyor
ruhumun binlerce kez yuvarlandığı şarampollerinde sesim duyulmuyor
her kendini boğazın serin sularına bırakanla beraber ayaklarım ıslanıyor
her yanan ahşap konakla beraber ellerim is kokuyor

evet sen İstanbulsun
İstanbul da sen
belki biraz da bundan
İstanbul'u bu kadar sevmem...

24 Kasım 2007 Cumartesi

kendine kendine kendine gell:)


neşeli yazı yazılmamış mı bu bloga
kas kendini yazz yaa uff değişmiyor bu blog
acılı yazılarını başkalarına sakla
hemende arabesk olma..
sana annen hamile iken orhan gencebay müslüm baba ferdi amca mı dinlemiş
keşke zekanı pekiştirici mozart besteleri
yada klasik bir iki senfoni dinleseydi
şimdilerde pekbir moda
sen neden böyle oldunn
anladım anladım kederli bir günde doğdun on kasımda neden neşeli olasın ki..
ama şu türk filmi psikolojini taşırma sanal alemlere..
sen hülya koçyiğit hele hele de zavallı türkan şoray değilsin hiç..
sezerciği karıştırmıyorum bile
emrah da nerden çıktı yok ferdi
elalemin derdi neden seni bu denli gerdi?

ohhh mutluyum hafifim
yeniden doğdum
kalbim hafif..

18 Kasım 2007 Pazar

ayrı kavanozlar...

Bir cümbüştür kopsa da gece yakamozlarda
Münzevi balıklarız ayrı kavanozlarda..

sözlerime Limonlu seni çok seviyorum demekle başlıyorum:)
herşeye rağmen yanımda olmana
beni dinlememenin bile ne kadar geçerli sebeplerinin varlığından beni haberdar etmene müteşekkirim

ayrı kavanozlarda olduğumuz aşikardı da sen neden en baştan bana sonda vereceğin cevabı vermedin
bana yazacak çok şeyin olduğunu farkettikten sonra
yazdıklarımı okumanın zevkine varmışken neden
yani ben sana iki satır yazmasa idim sonsuza değin susucak mıydım?
yada biraz daha nazik olamaz mıydın?
yazacak hiçbirşey olmasa da senden bana
benim yazacak onlarca satırımın katlinden sorumlusunuz..

hani insan ağlamak ister hemde çok..
sonra ıslak bir bank bulur haylaz yağmurlar yağar..
birisini arar teselli bekler o da ona derki ben ablamlara gidiyorum sende
gelir misin?
telefon kapatılır..

en çok yanımda ol dediğim zaman benden kaçana
arayıp noldun demeye dahi gücü olmayana
sonra bana inanmayana her lafımdan sonra yemin ettirene
çok kırgınım ben hemde çok..


ayrıca farketmedim sanma limonlu o yaptığın mandalina süsler saçma sapan espriler hepsi beni güldürmek içindi..
mızıka sesini kulağımdan uzaklaştırmak da dahil bunlara
sözlerime limonlu seni çok seviyorum diyerek son veriyorum:)

16 Kasım 2007 Cuma


KAÇSAM...


Kaçsam bırakıp senden uzak yollara gitsem

Kalbim yanıyor ismini her kimden işitsem

Derdinle ufuklarda sönen gün gibi bitsem

Kalbim yanıyor ismini her kimden işitsem



Gönlüm o kadar aşkınla yanmış iki ezelden

Bir lahza unutmak seni bak gelmiyor elden

N'olurdu ölüm zehrini içseydim ecelden

Kalbim yanıyor ismini her kimden işitsem..

30 Ekim 2007 Salı

kendi çocukluğumu kucağıma alıp sevmek istiyorum
dedin ya geçen gün sen bana anladım işte o an özledin sen
hemde çok özledin...
sonra baktım sana o üst geçitten hızla geçerken kollarını açıp koşmak gelmedi içinden
durakta ki sevimli çocuğa gülmek de ne, bakmadın bile
üzgündün sen
anlatamıyordun
ağırdı,
ağrıyordu
parmak uçlarının morluğu bile umrunda olmayan
sana ne diyebilirim ki?
hep aynı şarkıyı dinleme
dilediğin plakayı bulmak için tüm plakaları okursan
unutkanlık yapar
sonra onun telaşesi var
belki üzgün belki kırgın zamana bırak
gözlerinin içinde kendini gördüklerinden
uzaklaşma


ama yaşamadan
anlaşılmazdı..
yaşıyordum
yaşıyorum...
seni öyle iyi anlıyorum ki
bu sözcükleri duyabileceğin en
inandırıcı ses...

27 Ekim 2007 Cumartesi

eringeç


sanada olur mu bilmiyorum ama,
ne zaman bomboş sürülmüş bir tarla veya düzlük görsem koşmak çeker canım
ama ne koşmak buluzum yaka kısmı yuvarlak veya "v" şeklinde ıslanana kadar
artık istanbulda uzun soluklu düzlükler görmek pek mümkün olmadığından helede apartmanınızın önü bile düz olmayan bir sokakta oturuyorsanız şehirler arası yollarda daha bi içiniz çeke çeke bakarsınız korkulukları olomayan tarlalara...
bayrama mı koştuk yoksa evdeki bayram trafiğinden mi kaçtık belli değil kendimizi ücretsiz diye sevindirik olduktan sonra,
tüm gişelerden sonra Ankara da bulduk pek özlemiş sayılmam memneket falan değilde annemin çocukluğu geçmiş ya ee büyükler de orada gittik..
insanın büydüğünü anladığı anlar;
küçüktüm ufacıktım demetevler yedinci caddenin sonundan bakar başını imkanı yok hayal edemezdim saatlerce yürümeye eşdeğerdi,
Osman bakkalın(Allah rahmet eylesin)önündeki kaldırımdan çıkımaz taa fırının oraya kadar giderim,
aparman boşluğundaki çimento yığını adeta bir uçurumdu benim için inersem asla çıkamazdım inenlere hayran hayran bakardım,
ama gel gör ki arabayı park etmek için yer ararken daha çok var baba ilerle dedim ama sokak bitmişti,
ben büyüdükçe bunlar mı küçüldü yoksa hep mi küçüktüler bilemem ama yaşadığımız zaman kadar değerli zaman bizim için
anlamı şu ki ne kadar az yaşarsan zamanını alan her şey yaşadıklarına bölünce tamsayılı bir ifade elde etme olasılığını artırıyor(pehh bakın bee matematikçi olduğumu belli ettim:)
anneannemin evinde tvsiz ve bilgisayarsız kalacağımı düşünmemek gibi bir dalgınlığım olsada üç günlükcük teknoloji sensizde yaşarım mesajı verdim bir yandan da bulaşık yıkayarak..
Bayrama merhaba dedik yol yorğunluğu ilk misafirleri sofrada pijamalarla karşıladık neyseki anne yarısı gülmekle yetindi..
ailenin yeni ferdine isin arayışları devam ediyor aramızda zeynep diyoruz ama bu oğlak burcu bayanı ne kadar açar bilinmez..
annemin teyzelerine gittik yeni akrabalar edindik anneannem bak bu dayın süt bu deden süt
bu teyzelerin onlarda sütt ay anne amma süt içmişsin anneninki neyine yetmediyse?
el öpme merasimi ardından ikramlar ikinci ziyarette yusufun tespiti burdada aynı şeyler oldu haklı olarak:)
aynı şeylerin farklı türlerinin tadına bakıldı
en güzelide süt değilde kan akrabaları ile berabar tatlı tatlı sohbet etmesi insanın
yeni yetmelerin bıyıkları ile dalga geçmek
sen sus ya sesin çok kulağımı tırmalıyor demek sonrada gülmek hehe sana traş makinesi aldım taha philips hemde
istediğini söyleyen istemediğini işitir..
kulağımı tıkadım..demez umuduyla birşey..
her kahkanın ardından keşke Alide burda olsaydı diyen bir anneanneniz varsa bilinki bu
acizhane isteğe cevap veren belkide bir dedenizde vardır her mutlu anınızda
ilginç hakaretlerle çocuklarına hakaret eden teyzoşun birinin yeni gözdesi
çakıldak anlamlandırayım;
büyükbaş hayvanların popolorunda gezen sinek türü
hakarete gülüyoruz alınmamaız gerekiken:)
ve tencerenin içindeki onca sarmadan ayırt edebilmek tahanınkileri:)
ölesine inceler ki..
hakaret demişken unutmayalım okuldan atılmanın eşiğine gelen beyfendinin müdür yardımcısı
demişki;senin gözbebeğine girerim orada tepinirim.
tepişik herif ben döverim onu fir abla ufacık birşey diyor
anneannemim evi kendi çapında bir müze eski duvar kumaşları adını cidden hatırlamıyorum
ithal eşarp desenleri genelde bir çoğu başımıza taktık fotokopisinden isterim dedim.
ee müzede herhangi bir alarm sistemi olmadığından ne yazıkki hanfendi yuvarlak uçlu bir çay kaşığı ile siyah beyaz evladiyelik resimlerinden birini yaramaz torununa kaptırdı..

(kopyala yapıştır yapmak bile üşendirdiğinde insanı hiç gözüne gözükmüyor yazdıkları)

25 Ekim 2007 Perşembe

yaşıyorum merak etmeyin..


yaşamak
yüreğini dolduran bir sevgi ile,
yaşamak cevaplara göre değilde duygulara göre şekillenerek,
beklediğinden çok neyi beklediğini önemseyerek,
bazen erkenden kalbinin neden bu kadar çabuk yorulduğunu merak ederek yaşamak,
yansımasından ziyade duygularının,anlaşılmayı umut ederek yaşamak,
buğday kadar masum ve evrensel bir duygu ile yaşarmadan yaşabilmek
evet ben yaşamak istiyorum;
belki sen yaşayabilemesende
ben yaşayabiliyorsam şimdi
tüm hevesimle
yüreğimin tamamı ile,sonuna kadar duygularımla
gücüm yetene kadar sabrımla,
yaradılmış tüm ümitlere güvenerek
ve nihayetine kadar masum ve evrensel olan seni..
yaşamak istiyorum..

19 Ekim 2007 Cuma

uçurtma


ne kimseyi dinleyebilirim

ne de anlatabilir

ne konuşabilirim

ne de susabilir

ne kalabilirim

ne de gidebilir

ne bekleyebilirim

ne de artık birşey yazabilir

ne gülebilirim

ne de ağlayabilir

ne öylesine sevebilirim

ne de unutabilir

ne yaşayabilrim

ne de ölelebilir



neden böylee

kim bilebilir

ki içini senden başka


10 Ekim 2007 Çarşamba

mutluluk..



mutluluk!!!
hemde çok mutluluk
uçan kuşa saklanan suça
sararmış yaprağa dışarıda
ısınmış suya mutluluk
yırtık uçurtmayayarım solucana
tekeri patlak arabaya mutluluk
vara yoğa herşeye mutluluk
cebinde gülen surat taşımak
kopyala yapıştır yapmak
mutluluk;
falımdan çıkan dörtlüğe bile
bonibon kapağından çıkan harfe umut
herşeye mutluluk
seçimlere
gidenlere
bitenlere
beklemelere mutluluk
unutmalara vedalara mutluluk
artık sonlarada mutluluk
paylaşımlara
paylaşmayışlara,
yanıtsızlara
mutluluk hayallere mutluluk
mechullere yolculuk
onsuz yokluk
ama ginede mutluluk
anayasaya, musluktan akan suya
gözleri açılan âmâya mutluluk
açlıktan tokluğa hızlı geçişe
halleri dolduran taze balıklara mutluluk
açılan ama sevilmeyen okula
okulun içini dolduran şahıslara mutluluk
kuruntulara oysalara yeni keşfedilen şarkılara
vizyondakilere mutluluk
tazecik kışımıza, güle güle yazımıza ginede mutluluk
yaprak dökümü ve menekşe ile halile inat
her bölümde mutluluk
koskoca mutluluk
hayatımızdaki acıları
sıkıntıları
bekleyişleri buhranları
kısa bir süre için durdurduk
şuan mı?
tabiiki de mutluluk...

29 Eylül 2007 Cumartesi

grubun rengi...

alaturka başlasın
sezen beni ağlatsın
yaşlarım balığın yatağına aksın
göl olsun tuz gölü kirpiklerime rimeller yapışsın
neyse ne ise
banane
sanane

28 Eylül 2007 Cuma

biricik biri masal cini.

ansızın biri gelse cevapsız maillerime cevap yazsa benim
ansızın biri yolda el sallasa gözlerini ayırsa bana
ansızın otobüste biri kitabını düşürdün uyurken fir dese
ansızın biri markette aldıklarımı poşetlese
ansızın biri uyurken ben üstümü örtse
ansızın biri 1 cevapsız arama yapsa
ansızın biri yoruldum bende gel oturalım dese
ansızın biri bana bu senin kedin adıda porsuk dese
ansızın biri ilk soldan sonrada sağdan gireceksin
ansızın biri ceeee dese yolumu kesse
ansızın biri terliklerimi uzatsa ayakkabılarımı kaldırsa
ansızın biri ütümü yapsa dolabima assa
ansızın biri bana küsmüş çiçeklerimi sulasa
ansızın biri saçma sapan hayallerimin olmayacak olacağına beni inandırsa
ansızın biri akabinde yanında ben varım dese koluma girse..
ansızın biri beni güldürse mutlu etse.

26 Eylül 2007 Çarşamba

özür


çok hemde çok haddinden fazla özür

niçin mi sizden sakladığım onca şey ve sustuğum uzun zamanlar için

belki biraz geç belki haddinden fazla erken

aşırı cesaret başa neler getirir bekleyelim ve görelim..

pişmanlığım nefret olmaz,öfke olmaz beraber tescilleyelim


umut bağlamak lazım mı dakikalarla uyumlu saatlere

cidden doğru mu senin dediğin gibi onuda bekleyelim

üsküdar iskelesinde duygular nasıl dalgalı mı yoksa

fırtına sonrası mı pıtır pıtır koşmanın bedeli ağır mı

yoksa ödülü mü var bekleyelim


bakalım nesıl bir tepki veya tepkisizlik keşkeler ardı ardınca

dizilirken zihnime elimi kim tutucak gözünü kim yumacak bekleyelim

ve görelim

21 Eylül 2007 Cuma

HOW WAS it?



geç kalkmama rağmen fazlasıyla istisna sığdırıdım günüme
akreplerden biri evime geldi giydirdim kuşandırdım yolladım hayırlı haberlerini bekliyoruz
bakalım kızaran yanaklarına mani olabilmiş mi karnını doyurabilmiş mi
karşılayabilmiş mi?
evi temizleyen yemek(salata tatlı ve patlıcanlı yemek)yapan ben artık misafirlere
çıkmak istemiyorum dedim işin içinne sanırım birazda trip girdi ama
trip yaptığım -keyfimce- aramızda değldi asıl sebepte bu idi
babam ahmet ve ben mutfakta orucumuza son verirken
ahmet öyle bir coştu ki bırtlarına bile sahip olamadı olacak yaşta da değil
ama babamda kendisinden beklenmeyen bir hızla sofradan kalkıp aspiratörü açtıki
görülmeye değerdi
sofrada-iftar sofrası oluyor-
klozetin üstünede taktırsak mı otomatik olanlardan biri oturunca anlayanlardan espriler ard arda
babam-iyi oldu iyi bak sana koku gelmedi bile firdevs derken öyle baba öyle çocuktu ki:)
bu aralar fazla sevimli sabahta kaskonun bizim için ayarladığı ve mecburen gönderilen çekiciye verdiğimiz oto tamircinin
numaraına ulaştıktan sonra beni uzun bir fırçaladıktan sonra oluyor(-neden oraya götürdünüz mutluhan varya ayışığı varya orası dandiktir
ucuzdur sigorta sizi kandırmış bla bla bla)adamcağıza, şahsen hayatımda gördüğüm en pozitif adamlardan biri "gülen surat" lakabını taktık kendisine,
orası nasıl bir yer kaç kişi çalıştırıyorsunuz diye absürd sorular sormaya başladı açken ne asabisin babiş yaa
birde öyle bir havası varki sanırsın vergi memuru..
sonra türkmenelinde ilahi söyleyen daha doğrusu playback yapan amcalara güldük babam neden sonra işin playback olduğunu
anlayıp sanki adam söylemiyor diyip beni güldürdü iftara yaklaştıkça gülüyor babam benim
sonra neden size arapça öğretmedim ki diyip efkarlandı bande boşveeerr baba kısmet değilmiş..
servis sırasında 5 kaşıklık pilav istendi dikkat ediyor, babam metroseksüel benim bunundaki siyah noktaları bile cilt bakımı ile temizletir
nerde kalmıştık hımmm 5 kaşık pilav yanına bilmem ne azcık aradada çay kızım çay bak sinirli oluyorum içmessem içmemeiş oluyorum
neyse çayınıda içti ohhh bee dedim hizmet etmesi güzel...
doyurduk vel hasılı kelam..
kalan yemeklere sonrada anneme sitemli sitemli bakmasa..
açlığın etkileri işte şimdide tüm aile fertleri teravihe gidiyorlar ufaklık bile zannedersem teravihe ilk gidenlerde ilk çıkanlarda belli
ben evde tek başına
22:00 bekleyen malum zatlarda teşrif etselerdi bizde gidebilirdik bir yerlere ama kişsel tercih meselesi..
beni alakadar etmez ettirmem canım...

16 Eylül 2007 Pazar



siyahtan ziyade kahverengine vurgunumdur
daha asil gelir onlarca iddiaya inat
bu sefer değişiklik yaptım ve siyahta karar kıldım bu sezon
altında yatan sebeplere inipte psikolojimi deşifre etmek isterseniz hiç yorulmayın derim
cidden açık olabilirim fazla fazlasıyla epeyce iyi değilim ramazan olmasa akşama kadar pek bir hedefim olamayacağı konusunda
gayet kat'iyim
yaşarken değilde durulduğu zaman insan sanırım ne kadar yorulduğunu hissediyor bende sanırım tam anlamıyla o haldeyim yorulduğumu şimdi hissettim tüm sakinliğimle otururken bilgisayarın karşısında yorulmuşum biri şakaklarıma soğuk elleriyle masaj yapmalı günlerimizi gecelerimizi yemeklerimizi maritlerimizi paylaştık esasında biz benliğimizin içimde sakladığımız fısıltılar halinde dahi konuşurken duymalarından korktuklarımızı da paylaştık gerçekten üzgündük kıkır kıkır gülerken iki adet zaavallıcık olmuştuk di-di ye bile farklı gözlerle bakabilecek kadar, pideleri çalarkenki kadar soğukkanlı olamadık belki konuşma bağlantılarımız açıldığında ama ginede gururlu davranmayı biliriz karşımızdakine.


gözlerinizle takip ediniz yazılanları mırıl mırıl dualara bağlı 1 yılım unutmayınız son bir ricam


5 Eylül 2007 Çarşamba

başım gözüm..

evde olmayınca anneler emanet ettikleri zaman küçükleri
anlaşılmakta sanırım otoritenin değeri
ufaklık önce bana sordu oturma odasında televizyon izleyerek yersem
aaa olur ye ablam ama tabağı unutma
yaklaşık on saniye sonra sen neden mutfakta değilsin içeri
ama abl...
aaa ne dedim ben can oğlan bana emenet olmak her zaman daha karlıdır senin geç yatmana izin
veririm hem az önce sordun ya 7+ları izleyebilir miyim diye düşünmeye devam ediyorum
sende uyumaya
insan paylaşmayı sevmez sevdiklerini
yalnızca bir meta olsun demek istemedim okuduklarımın okurken ki duygularımın bile aynı olmasını istemezken
herkes duduktan kalbe diyecek herkes kınalı yapıncak ağlarken ağlayacak
oysaki ben sen ağlamazkende ağlamıştım okurken açık bırakıp sayfamı
nasıl yazmış reşat nuri acaba o da başkaları okurken içinden birşeyleri aldıklarını hissetmiş mi
sanırım bu sebepten sadece beynimde olan bir düzine kadar hikayem var
iki kişi okumasın diye..
demekki engelmişsin demek ki yazmalarına engelmişsin sen demekki
fidye isteyenle parayı veren gibi elindekini görmeden vermezlermiş sana
sen kalp kırmışsın sen milyonlarca soru işareti ile dolaşmaya mahkum edilmişsin
bakarsın gülen suratlarının kulakları oluverirler bakarsın onlarada gülebilirler:)
uzamakta iken hala ufukta günler güneş terletirken çıtır çıtır olmamışken yapraklar
beklerlim yalnız ben gitmeden gel...


3 Eylül 2007 Pazartesi

en sevdiğim mevsim


ilk eylül yazım olması hasebiyle sonbahara merhaba;

en sevdiğim mevsim en sevdiğim ayla başlarken başka bir en sevdiğim aya misafirlik yapacak;

ramazan en çok da seni seviyorum;

daha nolsun nasıl mutlusundur şimdi diyenlere inat

cıcık olmuşluğun verdiği garip haz ile uzanmaktayım;

sanırım insanın bir otomobille tecrübe edinmesinin önündeki en büyük engel

ne yazık ki annesiymiş

aferinnn bilmemne

!!!

korktum bak cidden korktum bir anda yokuştan aşağıya doğru ellerimi kollarımı açarak bağırarak koşmak geldi çimden

ama güldüm tüm sokak sana bakarken farklı bir hareket seçmelisin emriyle beynimin

bedenim yüzünden;

içi gitti süm'ün biriciğinin arabasına birşey olcak kırmızı donlu adam ona birşey yapıcak diye;

nasılda kokmuş denilince esas kopma anı o olmalıydı ama sanırım çerçeveye olan ihtiyacımızı

sorgulayan malum photographer'a saklandılar uyduruk kisvelerle sanırım deşarj olundu

iyi de olundu;

ee park ettin süm korkma çıkartırsın ben sana fazlasıyla güveniyorum..

nasıl ki sana utanmadan salak salak pozlar veriyorsam öyle

4 paketle beni evime saldın

namaz kılmalıyım..

1 Eylül 2007 Cumartesi

gün günü günüm

herkes motordan inerken ben merdivene doğru yönelenlerden olmam
sanki kaç dakikadır bindiğin vapur tam kıyıya yanaşmışken batıcakmş (batsada be adam
iki kulaç atsan kıyıdasın) gibi davranları saçma gelir o sebepten otururum ve herkesin yavaş yavaş terketmesini izlerim
motorun ucunda birikenler farkında olmadan(olanlar da olabilir) ağırlık merkezinin kaymasına sebep olurlar
ve tam bu esnada motorun kıçı yavaş yavaş havaya kalkar hep titanic teki o muhteşem sahne gelir
hangi demirden tutunsam acaba diye demitlerden paslı olmayanı kaymaya en elverişsiz olanını gözüme kestirrim
bir de kimin elinden tutsam şu geride kalmış kitap kurdu fala kurt vs.
kabataştan binen o vakur kadınlar adamlar bizden biri oldular tamı tamına on dakika sonra
üsküdarıma gelince bir neşe sardı vapuru sevmeyenler bile o coşku ile coş oldular
elinde bir kaç demek renklerinden de taze olduğu belli olan maydonoz satan amcaya
bakıp merdivenleri inmeye çalışırken iki basamaktan aynı saniyede geçen bir ayakkabım oldu
seri bir topuk sesi eşliğinde hemen bakan var mı diye yoklandı etraf biri sırıtıyordu
ardından iki saniye beklendi ışıkta sonra 14 saniye varken kırmızıda karşıya koşuldu yörenin önene dökülmüş salatalıklara bakıldı
tekrar ışıklar önce aşure koktu sonra kavrulmaya çalışan leblebi ardındanda 125 milyonluk başka bir çicekçinin deyişi ile asla kaçırılmamsı gerekn 40 yıllık borzai
tekrar hayran hayran bakıldı ve bakakalındı hala indirimde olmakta ısrar eden birkaç mağaza ayakkabıdan çıkan çivi sesi eşliğinde vitrinlerine aşağılarcasına bakış atıldıktan sonra-pehh denilip uzaklaşıldı sarılara bir kaç adım daha atıldıktan sonra ortalama bir dakika otuz iki saniye beklendi..
ilk sıranın cam kenarına sokulundu bir buçuk yetele cüzdandandan çıkarıldı on saniye de doldurduğu arabasıyla mutlu şöföre uzatılırken hafiften gülümsendi
adamın teki bağlarbaşı dedi fıstıkağacında indi acaba ikisinin ücretleri aynı mı diye düşünüldü
bağlarabaşından ta çamlıcaya kadar üzüm bağları varmış bir zamanlar eski istanbul hanımefendisi bir teyze demişti bağların başladığı yer
fıstıklı iki lokma mideye bögygyygyg dedirtirdikten sonra namzgah denildi minibüslerde arkanın sağdan ikinci koltuğu severim ama her zaman yanıma oturan iki adamdan birinin kadın olmamasına hayıflanarak şöförün en arkasını tercih ederim her nasılsa bu gün iki yanımda da hemcinsim vardı sağdaki hanımın
şeker oğluda ayakta durmak isteyince zaten hep ayakta olacaksın annenin kucağının tadını çıkar tavsiyesi verildi ben kimsem:)
eve gelindiğinde en okkalı lafı ben benim olan küçük aslana kendi yemeğini nasıl yapabileceği anlatıldı ateşi ve bıçağı nasıl kullanacağı gösterildi dometesler
sosiler kesilirken banyodan ketçap getir diyen ablaya hahah denildi fırsat bilinipte küçük bunun gibi başka birşey yok dünyada dedi çünkü ben yaptım
günün anlamlı sözü oluverdi evet bunlar gibi bir an bile dahi taki yok olamıyacak gözlerimiz görmeyecek kulaklarımız işitmeyecek...
bir daha bir ben olmayacak yaptıklarımı konuştuklarımı geç...
yokluğun varlığı gine insanı ürpertemedi
geriye dönüş olmasada var olan yeniye gidiş için bilet alınmak üzere ayağa kalkıldı
Allah kabul etsin
amin