28 Ocak 2023 Cumartesi

Annem

 Beni artık yargılamıyor en azından mükemmel bir şekilde belli etmiyor. Eleştirmiyor bazen tavsiyeler veriyor yerine. Küsmüyor uzun mesajlar atmıyor kalbimi bıçaklayan. Vakti zamanımında hiç beğenmemesine küsmesine pişman mı yoksa tüm haklarını hunlarca kullandığına mı bilmiyorum. Sevdiğini belli edememiş nasıl yapacağını bilememiş bir kadına kızmak da gelmiyor içimden sadece bazen içimde susmayan sürekli beni suçlayan o eski annemden eser sese kulak verince yine kızdım mı diye unutup, kendimi suçluyorum. Ansızın yersizce suçlanmış o küçük insanlar büyüse de ve affetse de izi kalıyor. Belki o iz de bizi onlara yaklaştırıyor istemsizce ortaya çıkınca istemedi o da diyoruz. Annem değişti ama o geriye gidip değiştirmek istiyor varlığının değişmesinden tatmin değil yüzünü gençleştirip eski kilosunu dönünce belki bizi yeniden küçük bulacak bi öpüp koklayacak sanıyor. Annem üzülüyor ve annesinin üzülmesine üzülen bir kızı var anlıyor. Annem küsmüyor belki içinden kırılıyor haklarını kullanmamış olmayı bir kez daha diliyor  belli etmiyor. Anne olan tüm zerrelerim de biliyor.

25 Temmuz 2022 Pazartesi

Dolaptan Bir Çıtırtı Geliyor

 Merhaba ben, dolaptan bir çıtırtı geliyor sonra sola doğru kayıyor tuvalet masasından geliyor. Ya bu Temmuz akşamında sıcaktan senkronize bir şekilde genleşiyorlar ya da kedi girdi ya da çatıda fare var ben dolaptan çekmeceden sanıyorum bilmiyorum ama lanet olasıca ses beni çok deli etti içime öyle bir kurt düşürdü ki ednan ziyagil gibi. Bakın bugün neler hissettim anlatayım mı etraflıca demek istiyorum ama detaylara girmesem tavşan gibi olucam dağa küsen, girsem saniye hala gibi öğlen olan banyoda düşen annesinin hikayesini sabah uyandığında yoldan geçen patatesçinin narasını anlatarak başlayan. Neyse işte senaryo yazamam ben çünkü bende bıraktığı duygu İçin olayların kabuklarını soyup soyup işte böyle bok hissettim demeye üşeniyorum. Üç gün arkadaşları ile tatile giden adama arefe günü ailesini çata çağırmasını reddettim diye türlü bokluklar ile hayatına saçma bir gerilim sokması oradan da benim hayatıma sıçratması meselesi, vedalaşmadan gitmesi sıfır iletişim ardından da eve varamaması ne bokuma bir hayır uğruna yarab ne içten samimi olduk biz galiba hülyaları batıyor haberi yok işte tavşan yine ben, ayrıca çıtırtı yine geldi. Şimdi terapistime anlattığım gibi anlatsam bana sorsanız bu seni nasıl hissettirdi bok gibi değersiz kıymetsiz desem öfkeni bastırmak İçin ne yaptın dese çok önemsiz değil mi böyle olaylar bir telefon açamadım kimseye anlatamadım bok gibiyim ya çocuklar uyudu arabada birisini sen alır mısın dedim dışarıdayım ben alamam dedi çocuklar uyandı etrafa saçıldı balkonda bir kahve içip değersizliğime dem vuracaktım yapamadım diyemedim. Zaten valla anlatacak hevesim yok çünkü biliyorum unutmuş gibi yapacağım geçecek belki de harbiden unutacağım. Yazdım ya biraz hatırlayacağım. Terapistim dedim ya çok mu itici oldu anlatamadığım İçin kimseye bu yalnızlıklar içinde kendime onu buldum. İtici ama hayat itti. Ne diyelim. Ne pedagojik hatalar yaptım bir sabır abidesiyken huzurla ağlayan terör bebemin ana gelebilmesini beklerken bir anda tuvalete koyup sakinleşince çık diye bağıran bir ebeveyne evrildim ikisinin arasında 6 saat var yok. Bir derinden sandığım darbe var. Hafif bi durumu kabulleniş sonra köprüden önce son çıkış ben ben ben de varıııımmmm böyle yapamazsın bok değiliz biz aramadın sormadın bir hayır uğruna yok saydın varıızzzz biz tuvalette hıçkırarak ağlayan bir çocuğa dönüştü. Bok oldu bir çocuğun koşulsuz gğven duygusu belki tekrarlamaZsa travma olmaz diye her boktan bir tane yapıyorum tuvalette çocuk ağlatma hakkım bitti. Beynimde ne kadar çok şey var bu kadarını nasıl yapıyor beynimiz maşallahhhh annem gibi ansızın tevekkülüm geldi. Bi kere Boşnak Zeliha teyze cinsel bi hikaye anlatıyor annem şok diyor ki gözleri açık maşallahhh subhanallah hahaha. Bi kere de Ayten hanım kocalarımız ölünce rahat edeceğiz minvalli bişi der diyor ki anlamadan hep inşalalhhh gülümseyerek sonra dedim ki anne ne dedi anladın mı ayyyy estağfurullah diyor bence yerlerini karıştırıyor şimdi farkettim. Bugün aşırı bok bok bok bişi öğrendim tüm bu duygu karmaşasını düşünerek ondan kaçıyorum bakın terapi şeyleri böyle ilerliyor siz konuştukça kapılar kapılar açılıyor arkanızdan kapıları kapatmadığınız için terapistiniz de giriyor sonra odada bir dolap kalıyor sizi dolabı da açmaya yüreklendiriyor ve sonra dolap açılıyor siz yalnız başınızda o odada bir süre kalıp bir pencere bulmaya çalışıyorsunuz, şanslıysanız bulup dışarı bakıp evet hayat var devam ediyor buradan çıkacağım diyip mücadeleye devam ediyorsunuz. İlk kapı kocam oldu bu seansımızda dolaptakini ölene kadar konuşmak istemiyorum bu posta bir pencere. Ben baktım hayat var mücadele devam. Ve dolaptan bir çıtırtı daha geldi. İlk kapı çıtırtı aslında yoksa ara bir kapı mı o holden sonra yanlış açılmış hemen kapatılmış gıcırtılı bir kapı mı dolaptan gelen çıtırtı bilemedim bak onu düşüneyim biraz daha..

7 Haziran 2022 Salı

Araları Açtık Sarmaşık

 7 yılın üzerine bir post girmişim nasıl canım çekti devamı devamı dedim koşarak geldim sana sevgili bloğum. En babamsı özelliklerimden biri olan taze not defterlerine cümleler yazıp yazıp bırakmışım şimdi birini aldım şarküteriden kavurma al yazdım içine. Böyle sıçılır fayda vermeyen geçmişe azizim. Faydalı olan nedir? Faydalı olan sizi A noktasından B noktasına götüren şeydir. Ve A noktam kavurma almak için B noktasına gitmemi emrediyor. İçi mutlu çocuklar yetiştirmek diye bişiler q yazdığım sayfanın tam da sol boş sayfasına yapıştırıverdim. Ve babama benzemek olan en büyük korkumla babamın bu saçma sapan alışkanlığını( yeni defterlere bizim anlamadığımız bir alfabe ile bişiler yazması) yerle bir ettim. Çünkü bence o böyle daldan dala zıplamazdı. Babamın yazdıklarını bize çevirebilecek( öldüğünden sonra) kişi bulmam lazım. Neler yazdı acaba. Babam olmayacağım bu da nokta. Babam gibi kopuk kendi dünyasında büyük meseleleri varmış gibi çocuklarını görmeyen birisi olmayacağım nokta var bokta. 

6 Haziran 2022 Pazartesi

Uyu Bebeğim uyu

Yine bir ayakta sallamalı Feyza uyutma zamanından merhabalar.

Dün yatarken çok egzantrik cümlelerle kendi kendime basamak basamak derinleşirken düşüncelerim yarın yazacağım dedim. Sonra yürüyüş yaparken oradan buradan ses kaydı yapayım dedim biraz delinin teki olmak kaygısından biraz da kendi sesimi dinlemeyi sevmediğimden ve tabi hayatımın baş kahrahmanlarından biri olan üşengeçliğimden vazgeçtim. Pişman değilim. Aşırı anne denmesi zehirlenmesi yaşadığım haftasonundanevden çocukları çok çok uzaklara göndermek istediğim bir pazartesi yaşadım. Şükrüler olsun babaanne ve dedesinden özlesinler  diye biraz da bilerek mahrum bıraktığım çocuklarımı sizi çok özlemişler diye gönderdim. Kendime kalan o kısacak zamanlar (her ne kadar bir türlü kök salamasam da eşyalarımın olduğu)evlde yalnız kalmak beni ne çok mutlu ediyor anlatamam. Koltukta sızmalı balkonda kaygısız oturmalar çişini benden başkalarının yaptırdığı güvende olduğunu bildiğim çocuklar. Basit gibi görünen çok kaliteli üst sınıf lüks yaşadğımı farkında olarak hıp hızlı geçen dakikalar. Enerjimin kimse ile kesişmediği kıymetli anlar. Kalabalıktan yılmış bünyeme ilaç ilaç. Dün neler düşündüm de yazayım diye kımıl kımıl oldum hatırlamıyorum hani tuvalette gelen mucitçe fikirler gibi içinde küfür ve biraz bel altı şeyler olduğunu anımsıyorum. Ama komik ve biraz da trajikti. Sonra dostlarımı saydığımı falan onlara onların bana taktığını düşündüğüm kulplara karşı bi takım kulplar takarak kendimi savunduğumu falan iç hesaplaşmalar sonra bunları neden düşündüğümü tespit ettim. Yalnız başıma yattım genellikle yatakta kocam ve min bir eşlikçi çocukla

Tedirgin uykular uyurum öncesinde de kendimi rahatlatacak kadar düşünemem. Temas bağımlısı çocuklarımın küçük ayakları karnımda başımda hem tekmelemek hem de bi ekşi kokusunu koklamak isteyerek beni kudurtur. Bazen uykum kaçar ama orada yatıp sabah geç kalkarsam gece uyumadın lafı dinlemek istemediğim için kendimi zoraki uykuların dikenli  kucağına atarım hahahha bok çok abartım içimden acıların kraliçesi çıktı adeta geceleri yüzüme kezzap mı Ağzıma mı işemeli sıçmalı fanteziler mi yapılacak daha daha neler:) neyse etrafımdaki irili ufaklı tüm canlılardan sıyrılmak bazen çok iyi geliyor ve alakasız stalklar yapmak forekzampıl Muazzez akkayamın kısa kızıl kumral saçlı hazine memurumsu bişi olması hiç bi bokuma yaramasa da ünlü boyları çilem doğanın kayınvalidesinin beyanları ve anlam veremediğim şekilsizlikte kaşları, amber heardın çocuğunun babası Googlelın dili olsa sayfaya cevabı sanane aq diye vereceği bissürü saçma sapan soru araya da serpiştirmiş bi takım sağlık problemleri, kulak arkasında egzama göbek deliğinde kaşıntı lenf bezlerinin şişmesi gibi sonu  alakasız bi şekilde kansere bağlanan basit semptomlar:) ben buyum işte derinleşme diye götünü yırtan ama yüzeyde kalmak İçin de aynı göte umut bağlayan. İçinde yeni bir küfür öğrenmiş çocuk gibi sürekli yazının başından beri göt göt göt göt yazmalıyım diye bi sesi çok da bastıramayan. Haftada bir terapiye giden hayatının bir özeti olmayan iki tane biraz alaycı ve bağlanma problemli dostu olduğu İçin onlara kendini izah edemediğinden birisinin desteğine ihtiyaç duyan yine kendimi ne güzel acite ettim elim neden klavyede aciteye gidiyor ne çeşit bi malım:)

Geçen Deniz bolsoya bi soru gelmiş “zayıf kalmak isituorum insanlar bana acısın diye” sevilmenin acınmakla karıştırılması kıyamam, acırken sevesim gelmedi ama seni sorunun sahibi.  O yüzden yaralarınızı çuvallamalarınızı sizi sevsin diye değil sevdiğinden emin olduğununuz kişilere bir takım komikliklerle süsleyip öyle anlatın. Komiklikler çünkü kimse acıları parasız travmaları ise ilaçsız dinlemeyi sevmez. Hissettiğiniz duygulara inmesi için travma diye anlattıklarınıza inanması İçin yanı başınızda yaşaması lazım komiklikler çünkü size gülerken şaka yapmıştım deme fırsatı verir size ansızın bi u nuz olur acımadan sevmek daha esaslı hem.

Bunu öğrenmeye çalışıyorum çocuklarımı gariban diye sevdim arkadaşlarımın, kardeşlerimin acısına onlardan çok sahip çıktım. Aldatılanlara onlardan çok öfke duydum. Çünkü acımadan sevmeyi bilmiyorum. Kurtarıcı pozisyonumu paylaşıcı olarak değiştirip herkese emanet aldığım ama onların haberinin olmadığı acılarını geri veriyorum. Valla haberleri yok

Onlara biçtiğim (aşırı özümsediğim acılarına dayanarak) rolleri de oynamıyorlar. Sen kim köpek bi de rol biçtin kendimi acımadan sevmeyi öğrenmeden geçiyor diye ufak bi aydınlanma yaşıyorum. Konuya giremedim o ömrümün küçük anlarını kapsayan dost buluşmalarında anlatamadığım her şey beynimde işte böyle fır dönüyor kimse de beyni böyle düşüncelerle sikilsin istemiyor belki, bi kere bi siktim neslinin beynini kız 4 yıldır falan evime adım atmadı hahahha yalnız zamanında o da beni az bikmemişti. Kimseyi özlemediğim müthiş bir preyaz akşamından camım açık ayağımda bir 3 yaş kız bebesi ile bunları yazdım. Mutluyum çünkü uykusu derinleşti. Uyu bebeğim uyu. 

28 Ekim 2015 Çarşamba

Üç spesialli karışık

Ne yazacağımı bilemedim, ortaya karışık olsun istedim. Eskiden yazdığım salak postları okudum hakikaten bi bok yokmuş üzüldüm. Salak salak şeyler yazmışım. Bi de okuyup üzülmemek için direndim onca Zaman. Keşke msn günlüklerim de olsaydı da onlarda da bi bok olmadığını görüp bi kendime kızsaydım. Yok onla küs ona sar, bunla darıl buna giydir. Tam Kezbanca hareketler. Resmen yaşlanmışım çoluğuma çocuğuma okuyamayacağım salaklıklarla dolu bi günlüğüm olmuş. 
Gelelim ömerikoma oy allahım çok tatlı bişi, totosunu yerim. Dişsiz kendisi gülüşünü yerim şuan kendisi beni yiyor. Şimdi bu doğunca ben bi şok. Hem seviyorum hem bana yapıştı ben bunu ne yapıcam diyorum. Zaten lohusalık dünyanın rn boktan şeyi. Biyolojik olarak diil psikolojik olarak. Kafalar bi dünya uykusuzluk fena akrabalar evde her odadan pijamalı insanlar çıkıyor. Gülmek istemesen de zorluyorsun. Herkes senden daha lohusa. Koca kişisi Şokta. Bi daha doğururum taşırım ama lohusalık olmasın o şartla. Neyse oğlum büyüdü 3 aylık oldu falan ben o ilk herşey bitti diyen kızdan bu olmazsa ne olur kafasına girdim. Tek kişilik rüya bile göremiyorum yapıştırdım kendime. Herkes bana Sayko mama diyor. Şimdi tırtılım 5 aylık bugün ki aşı oldu. Kaç gündür ona telaşlanıyordum. Gamsız bi anne olurum derken tam bir pimpirikli oldum. Şimdi ben buna odaklandığım için Ensarı çok pis sallamamaya başladım o iş ne olacak bilmiyorum. Azıcık burnu aksın Canım sen oturma odasına oldu bi anda. Onun da işine mi geldi me biz yatağa o sokağa oldu. Ona bi el atmak lazım ama ne Zaman bilmiyorum.

13 Temmuz 2015 Pazartesi

Gördün mü evlat ne demek?

Kalbimin içinde kocaman bir sevgi var böyle güzel yanakları elleri kimin var 
Koynumda salyası omzumda kusmuğu var 
Benim artık bana anne diyecek bir kuzum var 

31 Aralık 2014 Çarşamba

Çok haksızlık yapıyorsunuz çok. Çok üzüyorsunuz çok kızdırıyorsunuz sonra susup kenara çekiliyorsunuz. Sonra da bizim boynumuz bükülüyor. Sonra suskunları yaprak dökümünü merhameti izleyip ağlıyoruz the big C yi izleyip içleniyoruz. Sigara da içemiyoruz dertli dertli tuvalete gidip gizli gizli hüzünleniyoruz. Kocamız soruyor hasta oluyorum Gözlerim yaşarıyor diyoruz. Kar yağıyor sevinemiyoruz. Neden boşveremiyorum acaba? Ya da boşveremem çok uzun Sürüyor neden? İçimde ki minik Ayakları ile karın duvarımı kımıl kımıl yapan Ufacık kalpli daha görmeden bile sevdiğim bebeğime yazık değil mi? Onun şakakları ve ensesi terlediğinde gıdığı siyah siyah çizgi olmuş haldeyken kirpiklerinden öpmek istiyorum. Yaaa yapma anne ya dese bile bi daha bi daha öpmek istiyorum. Sabahları Altını doldurmuş bir halde beni uyandırdığında yine de ona pis şebek oğlum benim demek Gülmek istiyorum. Mememi emerken o hayran hayran ona bakmak istiyorum. Ona onu sevdiğimi söylerken ben de bile demese alınmayacağımı ve onu işte o kadar çok seveceğimi düşünüyorum. Içimde o çok üzdüğünüz yer varya hepsini hep boşvereceğim. Yüreğim sizden boşalacak . Yüreğim sizi unutacak. Size artık neden diye sormayacağım. Çünkü Dişi çıkarken çenemi ısırmaya çalışan bi salyalı oğlum olacak. Ellerinin içindeki pamukları toplamaya kıyamayacağım. Işte o sizin farkında olmadan katlettiğiniz kalbimi hiç farkında olmadan temizleyip al Annecim diyor sizin haberiniz yok. Onun masumiyeti içimde iken çok haksızlık yapamazsınız bana Allah bana bir hediye verdi çok güzel bir hediye tüm hayallerimi gerçekleştirebilirim inş oğlum seninle sen benim şimdiden içim oldun, rahmimin içinden önce Allah sevgini kalbimin inş koymuş ne mutlu annene. 

12 Aralık 2014 Cuma

amalar yasak

bu gerizekalı ve hiçbi halta yaramayan blogu canlandırmaya karar verdim. tabii hepiniz adresimi unuttuysanız.çok güzel günler yaşadım. msn de saatlerimi verdim. çok sevdiğim insanlar oldu. winaypi hiç sevmedim. sezen aksuyu ve nazan önceli çok sevdim. ama insan biriktiremedim. bu konuda bir takım sıçışlar yaşadım. geriye dönüp baktığımda şimdi bile kendime söylemek istemediğim pişmanlıklarım var. u dönüşü yapmadığımın için üzgünüm. ve hesap sormayı hiç beceremediğim için. belki bunu becersem neden dşye sorup bir cevap bulup hayatıma yine aynı insanlarla devam edebilirdim ama sormadım salak gibi. anılarımı konuşabileceğim çok az insan var. hatta iki üç diyebilirim. bugün bir cenaze evine gittim o yüzden hayata karşı çok açık ve kompleksiz yaklaşabiliyorum.hatta bugün bir zamnalar sevdiğim beraber gülmeyi özlediğim ama kızgın olduğum birisini görseydim sarılıp boşver diyebilirdim. bi kere böyle birine selam verdim. somra pişman oldum ama sıkıntı değil.  hayatımı özet geçmek istemiyorum. sadece gecenin bi yarısı kocam hala sokaklarda sürterken ben başım ağrıyarak 30 km yoldan gelirken kimseye sitem bile edemediğimi fark ettim. kendi kendime konuşmak da artık tat vermiyor. bazen galiba herkes kendini çok yalnız ve hayatını bombok hissedebiliyor. şuanda da konsantre olup neler düşünüp neler yazmak istediğimi unuttum. galiba sadece yazmak istiyorum. insanın birlikte oturup güldüğü, konuştuğu ve kavga yaptığı insanlar yeteneklerini ve zeka seviyelerini etkiliyor. o zıkkım olası sanatçılar neden bohem hayat sürüyor sandınız akılllılarım.aylardır adam gibi bişi okumadım, izlemedim ve yazmadım. dertlerim sorunlarım yalnızca beni bağlayan şımarık ama çok derin mevzular değil. yüzeysel ve geçici yarın ne olduğunu unutacağım, ev hanımı sorunları. ev hanımlığı kutsiyetli ve fedakar hissettiren bişi mi yoksa zaman öldürücü işe yaramaz hissettiren bişey mi bilmiyorum bu soru çok saçma. bu aralar sevdiğim bi şarkı ile bu gerizekalı yazıya son veriyorum. sanırım uykum geldi. hello merro..

3 Mayıs 2012 Perşembe

hersey baska

baska iste, esyalarimi topluyorum yavas yavas
camdan maritlerken hersey bi degisik geliyor artik gozume
belki hic camdan bakamam evim 16. katta
oh ismail amca bi daha bana yeegnim demeyecek mi?
ve dolaplarin uzerinde ki ceyizlerim uzerime uzerime gelmeyecek mi
duygusallasmadan temizinden su isleri bi halletsem
gelinligime bi buket secebilsem

24 Ekim 2011 Pazartesi

sorarim kendi kendime?


bisi olmasi gerekiyor sanki, yazmak icin diye beklemekten kalem yamuldu kagit kiristi,
guzel karisik degisik seyler hep olmuyor mu sanki?
sag parmagima herkesin gorebilecegi bi yerde haci dede kirmizi kurdelali bi halka takti,
ardindan birileri fotgrafimi cekti ben guldum eve gelip ayakkabilarimi cikarip her zaman ki gibi yatagima oturdum. camdan sigara ictim.
sonra bisi olmuyor yani hayat goes on
bazi insanlar bana gidici yasli hastaymisim gibi bakiyor. bazilari da kalici yanik izi gibi.
sigaranin tadi hala cok guzel camdan icince pek bisi anlasilmiyor ama,
nar iyidir iyidir, greyfurtun da guzeli ciksin size soyleyecegim. yersiniz.
yufa saat olmus bir gece vakti



14 Ağustos 2011 Pazar

olduramadim (2011- 14 agustos taslağı)

uzun suren sessizligimi bozmamin vakti geldi sanirim
olduramiyorum
ya insanlari oldgu gibi sevemiyorum ya da bi adim minnacik bisi katamiyorum,
ki siz birisini cok sevseniz bi guzellik yapmaz misiniz?
kimse kimseye zamanla alisirim demesin,
alisamazsiniz,
gun gelir birisinin hayallerini ogrenirsiniz hayalleriniz kirilir
gun gelir birisi bir laf eder durduk yere yikilirsiniz
ayni dili konussanizda ayni telden olmadiginiz bir insanla saatlerce iki farkli konudan kimse kimseyi anlamadan kavga yaparsiniz
herkes kendi uzuldu kendi kazandi kendi kaybetti sanar
kimseden bi cacik olmaz
hicbir kavga bi yere varmaz
gun gelir birisi ben hicbirseyden mutlu oluyorum der birisi ben herseyden mutsuz oluyorum anlar
gun gelir neler olur be gozum
kimse onceden bilemez
gun gelir insan cinsiyetini bile unutur
bi anda sadece insan olur
gun gelir son cumleler artik anlamsiz olur

18 Aralık 2010 Cumartesi

uyuşan parmağını kesersen bak bunlar olur;


içsesim bana blog yaz dedi o yüzden geldim,

sevgili insanlar;
bazen o kadar üzücü şeylere üzülüyorum ki üzülmek ne kelime ağlıyorum. zavallı biri gibi görünmemek kaygım yok, bazen zavallı bazen de zalim olabiliriz. yakınlarımın öldüklerini düşünüp, üzülüp ağlamamın yanı sıra kendi ölümümü düşünüp ağladığım da oluyor. bazen yeni mail yok diye de üzülüyorum, bazen yeni ve güzel filmler yok diye bazen o yok diye. bazen biri önemseme dedi diye durdurup kendisini " Allah aşkına bu kadar kolay mı sanıyorsun?" diyemediğim için üzülüyorum. bazen bana kimse çiçek almıyor diye bazen kimse duymuyor diye bazen anime bi film izlediğimde odaya büşra gelip buna mı ağlıyorsun dediği zaman insanların üzülememsine üzülüyorum. üsküdarda yaşlı bi teyze var çeşmede oturup etrafa bakıyor yeşil başörtülü ve rengi griye çalan bej rengi şişme montlu evsiz teyze o aklıma geliyor üzülüyorum. kürtaj mağduru kadınlar ve bebekler aklıma geliyor üzülüyorum. doğdugu zaman kimsenin sevinmediği bebekler var ya hani kazaydı denilen onlara üzülüyorum. geçen tüp bebek merkezinin önünde ağlayan bir kadın gördüm ona üzülüyorum. teklif ettiği bissürü kızdan ret cevabı almış kendini çirkin hisseden aşk mahrumlarına da üzülüyorum. lisedeyken bi arka sıramda oturup aramızda dağlar olan çikolatayı belki kendisi kadar çok seven kıza üzülüyorum. sevgilime üzülüyorum bazen ona dediğim çoğu şeyi anlamıyor anlasaydı belki daha mutlu olurdu diye. hatalarını bilmeyen istikrarlı insanlara üzülüyorum. birilerinin onları sevmesi mutluluk veren insanlara da üzülüyorum. ahmete üzülüyorum kafasının yara olan yerinden saç çıkmayacak, askere gittiğinde üzülecek diye, yusuf hiç bir zaman duygularını iyi ifade edemeyecek diye ona üzülüyorum, annem ve babama üzülüyorum, ikisinin de babası yok, babamın olmadığı bir dünyayı düşünüp dünyaya üzülüyorum. bigün öldüğüm zaman insanların tüm yaptığım kötü şeyleri, tüm söylediğim yanlış kelimeleri unutup üzüldüklerini düşünüp üzülüyorum. hayatı en çok ölüm etkiliyor hayata üzülüyorum. tek başına yaşayan kimsesiz yalnız insanlar sırtlarında kulunç çıkarsa kim onları ovar diye düşünüp üzülmem sizi şaşırtmaz bundan sonra.
ya bigün çoçuğum asla cevabını veremeyeceğim bir soru sorarsa ona ne derim diye dertleniyor olmam sizi üzmez biliyorum. insanları kırdığım için, sonra nasıl kırdığımı bile unuttuğum veya bilmediğim için de üzülsem hiçbirşey değişmeyecek biliyorum.gözlerimi kapattıığımda, bi an için ölmek isteten, pişmanlıklarıma mütemadiyen aynı şiddette üzülüyorum.
bunları okuduktan sonra bile beni tanıdığı halde, beş dakika sonra tuvalete gidebilecek birisinin olma ihtimaline üzülüyorum. sevdiğim bi işim olmayacak diye de üzülüyorum.

bence insanlar üzüntü duydukları şeylerden daha çok, üzülmelerine üzülüyorlar.

not:okuduğun için teşekkür ederim, yarıda bıraksaydın üzülürdüm.

29 Kasım 2010 Pazartesi

hey

galiba yine kendimi yanlış anladım. oluyor bazen böyle şeyler, kafana takma diyor bana.

14 Kasım 2010 Pazar

söz verip de almadın, sarı ayva kızıl nar


havalar gel gitli, rüzgar bazen dışarıdan bazen içeriden esiyor , dolmuşa zam geldi bir lira 50 kuruş oldu, artık büyüdüm içime atlet giyiyorum doğrusu giyebiliyorum olmalıydı.

yine her kış olduğu gibi kimse elime mandalina soyup vermiyor, kimse bunu jestten saymıyor çünkü, mandalina kolay soyuluyor ve hemen bitiyor, kış meyvelerinden nar ve kestane hariç diğerleri çabuk yeniliyor, kış günleri kısa çok vaktimizi çalmasınlar diye sanki.

22 yılı doldurdu ruhum aynı bedende,
çok şey değişti, başta ben çok değiştim. bazı hayatlar ben de acı oldular, ben de bazı hayatlarda acı oldum. bilmediğim tanımadığım hayatlarda acı olmamak beni mutlu eder. çünkü içimde hiç beni tanımayan ruhların acıları var, acı platoniğim ben biliyor muydunuz?

22. yaşım çok uzun, yer yer çok güzeldi çok eğlendik çok konuştuk kendisiyle, beraber yeşil kapaklı bonibon yedik, şarkılar dinledik; başlarında (sonlarında dinleyemesek de)
smileyler paylaştık 22. yaşım beni ağlarken güldürdü gülerken ağlattı.
Beni gıdıkladı güldürdü, itip düşürdü ağlattı kerata.
22. yaşım vurgun vurgun üstüne.
22. yaşım annesinden dayak yiyip anne diye ağlayan çocuk gibiydi, dövdüm dövdüm ağlaya ağlaya sarıldı bana pişman olup içer ki oda da" ah ellerim taş olaydı da vurmayaydım" dedim, o görmesin diye hala kızgınmışım gibi bakışlar attım ona kapının eşiğinden gözleri dolu dolu bakarken bana...
22. yaşım konuşçak konu bulamayınca düğüm düğüm olunca martıların kanatlarına ağır bir yük yüklemek gibiydi,
22. yaşım gözümün yaşı gibiydi ağzımdan gülerken akan salya gibi olmadı. O zaman sevmezdi. 22. yaşım bana kocaman kız oldun sen gerçeğini öğretti, tanımadığım tavanlara bakıp uyumaya çalışırken aklıma güzel şeyler getirmem gerektiğini öğretti, umumi tuvaletlerde dostluk kurulmaz çişini yap çık gibi gereksiz şeyler de öğretti ama ben de ona birşeyler öğrettim düşünürsen işin içinden çıkamazsın düşünme gibi opsiyonel birşey öğrettim, böyle her takıldığı boşluğa koyar koyar sonra işine yarar diye öğretmedim. Akıllı kerata kendi kapmış:)
22. yaşım itiraf ediyorum senden ayrılırken ne kadar üzüleceğimi merhaba derken sen bana düşünmeliydim, sonra böyle üzülüyorum dedikçe üzülüyorum.
22. yaşım tanımlanamayan objeydi kılıktan kılığa girdi, içimde ki kalp şeklindeki istemsiz kaslarımın şeklini bile aldı o yüzden seni çok güzel tanımlayamıyorum 22. yaşım burnu sümüklü 7. yaşım olsaydın daha kolay olurdu:)

22. yaşım sen benden gittin başka hayatların 22. yaşı olmaya.
Bir kış ayının bahar akşamında beni burada koydun gittin. Olması gereken buydu değil mi, birbirimizin hayatlarında acı tatlı birşeyler olup da gittik.
22. yaşım sen hep birilerin 22. yaşı olacaksın ve hep birileri seni gülerek karşılayacak, gözlerine duman kaça kaça ardından damla damla su döke döke yolculayacaklar. Kimse sen gelince hissettiği yaşta olamayacak ama sen gittikten sonrasını ben sana yazacağım sen de öğreneceksin.
Sana son bir şarkı göndereyim,






13 Kasım 2010 Cumartesi

27 Ekim 2010 Çarşamba

ne mi hissediyorum?


birkaç gündür yatak döşek yatıyorum, salya sümük durumları hakim,
bir iki kitap okudum,
üç dört rulo tuvalet kağıdı bitirmenin burnuma verdiği zararla yüzümü buruşturup durdum,
c vitaminin fazlasını zırt pırt tuvalete giderek atacağımı bilsem de vitamin vitamindir düşüncesiyle depolamaya bile çalıştım,
oysaki suda eriyordu b ve c vitaminleri, ağzımıza attığımız anda eriyordu,
canım vitaminlerimiz, mide nedir birçoğu bilmiyordu,
ben ne yaptım onları depolamaya çalıştım,
yine anlamsızca uzun bir ömür biçtim onlara,
ne mi hissediyorum, bıkkınlık,
merhametsiz, sevgisiz insanlardan bıkkınlık,
kalıplara girmekten zevk alanlardan sıkkınlık,
ve biraz kendime dargınlık,

çok hastayım buçuk olsun ilacımı içip yatacağım,
boğazım düğüm düğüm,
böyle ağlamak istemiyorum, ahmete bakıp gülüyorum, sonra kendime kolye aldım onu takıyorum mutluymuşum gibi oluyorum, mandalinaları parmaklarıma takıyorum, kestane ısıtıyorum, camdan bakıp pisi pisi yapıyorum kedilere,
ne hissediyorum biliyor musun?
içimde bi boşluk, asla ısıtılmaz bir duvar, bir soğukluk, ve ne zaman biteceğini bilmediğim bir çölde susuzluk, yorgunluk..

-ne hissediyorum biliyor musun?
hayır bilmiyorsun



15 Ekim 2010 Cuma

çok özledim

inan ki özledim,
kafiyeli yazılar yazıp bunları sana ona buna ithaf etmeyi
gözlerde yeni yeni heyecanlar görmeyi
uzun yolculuklarda verilen molalarda ki yalnızlığı ve bir o kadar kuvveti
midemle göğüs kafesim arasında bi garip duyguları özledim,

yalvarıyorum kışın yazı, yazın kışı özlemek gibi olmasın diye
sonra pişman oluyorum,
çünkü hayat boyu özlemlerle yaşanmaz diye
sahi hayat boyu ne ile yaşanır?
cevabını bile bilmiyorum,
ben sanki hiç büyümüyor hiç uslanmıyorum.






15 Eylül 2010 Çarşamba

çekirdek çitlesek mi?

başlıkla konunun hiç bi alakası yok

hayatımda şuan kayda değer anlatayım bak diye çıldırdığım veya normal olsa da buraya yazmaya tahammül edebileceğim birşey olsaydı, yazardım ama yok,

27 Ağustos 2010 Cuma

hapı yuttum



kate winslet kadar güzel ağlayan bir hatun görmedim eheh ben hariç dermişim, yok yahu ben ağlayınca salya sümük ağlıyorum bir de kendimi durduramıyorum, mesela sivilcemi sıkarken gözümden yaş mı geldi başlarım hemen devamını getirmeye yokk yahu abarttım o kadar da değil:)
neyse ramazanda film dopingi yaptık sahurdan önce ve sonra birer doz alıyoruz,
esasında yazmak istediğim başka şeyler var ve istemsiz olarak onlara dokunduracağım diye tedirginim bu yüzden bu yazıyı kısa tutmak için elimden geleni yapıyorum,


hayatta hoşlanmadım onlarca şeyden bir tanesi de kinaye aman Allahım kendimi kinayeli konuşurken bulmak istemiyorum,
bissürü holywood yapımı izledim onlar gibi konuşuyorum, kendime engel olamıyorum
üsteki cümleyi bana bir başkası deseydi, iki saat kavga ederdim kendime karşı daha tahammüllüyüm,

bir tane çook tahammülsüz bi arkadaşım vardı, çok neşeli olursanız çok açsanız çok kederliyseniz, ilginç bi sigara içişiniz artık ona çok ve ilginç ve sıkıcı gelen ne varsa tahammül edemezdi hiç, ve işin kötü tarafı bana ait herşey ona çok ilginç ve aşırı geliyordu,

ne düşünüyorum şimdi biliyor musunuz kendisine nasıl tahammül ediyormuş,
ayrıca eklemek isterim ben ona birlikte olduğumuz tüm zamanlar boyunca tahammül etmiştim, bazen off sıkıldım demek yerine susmuşumdur, sanırım bu tahammül ,iyiyim ya demek ise ikiyüzlülük oluyor,

aaa başka bi arkadaşım daha vardı yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi , cafeden kalkar eve gelir ev telefonu ile konuşurduk sonrasında saat çok geç olunca cep telefonu ile konuşmaya başlardık, o bana imkansız aşkını anlatır ben de o bana bunları anlatırken ben neden aşık olamıyorum, mal mıyım gibi şeyler düşünürdüm, bir keresinde imkansız aşkına ağlarken o ben de olsun böyle birşey yaşıyorsun ne kadar güzel diye ağlamıştım, Alllahım ne kadar da salakmışım:))
neye konumuz bu değildi, sonra dışarıdan gözlemlediğimde şöyle birşey fark ettim bu arkadaşım da dünyanın en zavallı insanı olduğuna kendini öyle inandırmışki, bazı şeyleri noktaladığında eminim en çok kendi haline ağlıyordur biten şeylerin ardından üzüldüğünü düşünmüyorum,

ne mi oldu o arkadaşıma, ya bilmiyorum cidden ama eminimm kendinin en zavallaı çaresiz olduğunu anları düşünüp ağlıyordur, ne diyim içi açılır..

daha başka çok arkadaşım vardı onlara dair bunlar aklımda kalanlar, sanırım bazen normal halimden daha duygusal olabiliyorum ve anlamsız şeyler söylüyorum keşke daha öncede daha açıksözlü olup başkalarına,
-bazen çok sıkcı oluyorsun, ve çok tahammülsüz
-dünyanın en zavallı garip gurabası sen değilsin
diyebilseydim, belkii onlara birşey katmış olurdum, en azından bi işe yarardım:)
esasında sorumluluk almayı çok sevmem izleyici de olurum, ama bu benim hayatımda en azından bu oyunda ben bi işe yaramalıyım ve başrolde ben olmayım, en azından bunda


hoşçakalın ii cumalar, cumayı herkes sever bunu da herkes bilir,

22 Ağustos 2010 Pazar

şu şu şu şugır tavn

yeni bi karar karar karar aldım demeyeli ne çok zaman oldu işte geldi geçti,
ve yeni bi karar aldım ramazanı uyuyarak geçirmeyeceğim, mesela şuanda hala uyumadım ve bugün uyumayacağım,

dün çok erken saatlerde evlerinden çıkıp işe giden insanların duraklarda oluşturduğu kalabalığı gördüm evet ben de onlar gibi olmak herkes, yani benim şu halim gibi olan herkes uyurken birşeyler yapmak istiyorum, akbilime para koyup erkenden otobüse binmek istiyorum,

hem havanın bu yeni yeni serinlediği, yaprakların kıpraşma sesini yağmur zannedip heyecanlandığım anlarda sokakta birkaç kedi ile gözgöze gelmek hiç fena olmazdı. hem ayak parmaklarım eylemsizlikten donmazdı, odadaki anlamsız dağınıklık karamsarlık olup güneş yerine içime doğmazdı.

böyle dışarıdan bakınca gecenin karanlık sonra gündüzün aydınlık olması bunlara tanık olmak falan bana garip gelmiştir, ve bu eylemi sınavdan bir gün önce yapmaya çalışsam gözlerim zeytin çekirdeği gibi olmuştur hep yenik düşmüşümdür, yapamamışımdır, becerememişimdir, hüsrana uğramışımdır, yenilmişimdir, mağlup olmuşumdur, mis gibi uyumuşumdur.
üst satırlarda odanın dağınıklığının bünyemdeki etkilerini okudunuz.

sabahından skip yapıp sonunu görebilsek günlerin, mutlu gün mü mutsuz gün mü anlasak ona göre uyusak uyansak, yine de herşey yaşanmaya değer diyenlerdenseniz eğer siz uyanık kalıp ortalıkta biraz kalabalık oluşturun da uzaylılar dünyamıza dışarıdan bakıp teknolojimizin ne kadar ileride olduğunu anlamasınlar ve onları gafil avlaya bilelim.

bir keresinde roman yazmaya karar vermiştim, defterime üstelik, ardından elleri üşüyen ezik bi roman karakteri oluşturup genç werther in acılarını biraz da türk arabeskliği ile birleştirip okuyup okuyup ağlamayı neyi planladım bilmiyorum ama dün değil önceki gün okudum, ı ıh olmaz benden dedim hemen kestirip attım bu kadar kolaydı neyin olup olmayacağına karar vermek. çok üzerinde durmaya, düşünüp, taşınmaya gerek görmedim. bitti anlıyor musun bitti.
hayatımın repliğiydi bu ama kullanmak nasip olmadı bigün şizofren taklidi yapıp, sokaktan geçen birisine söyleyeceğim,
bu arda bir sır bir itirafa ne dersiniz,
aramızda kalsın bugün güzel birgün bu şarkıyı dinleyince daha da güzel olacak.
itiraf ediyorum bu bloğu yazarken heyecanla karışık duygular hissettim, dudaklarımı ısırıtp gülümseyerek tavana baktım alnımı kırıştırdım, evet bloğumla aramda duygusal bir bağ var.