3 Mayıs 2012 Perşembe

hersey baska

baska iste, esyalarimi topluyorum yavas yavas
camdan maritlerken hersey bi degisik geliyor artik gozume
belki hic camdan bakamam evim 16. katta
oh ismail amca bi daha bana yeegnim demeyecek mi?
ve dolaplarin uzerinde ki ceyizlerim uzerime uzerime gelmeyecek mi
duygusallasmadan temizinden su isleri bi halletsem
gelinligime bi buket secebilsem

24 Ekim 2011 Pazartesi

sorarim kendi kendime?


bisi olmasi gerekiyor sanki, yazmak icin diye beklemekten kalem yamuldu kagit kiristi,
guzel karisik degisik seyler hep olmuyor mu sanki?
sag parmagima herkesin gorebilecegi bi yerde haci dede kirmizi kurdelali bi halka takti,
ardindan birileri fotgrafimi cekti ben guldum eve gelip ayakkabilarimi cikarip her zaman ki gibi yatagima oturdum. camdan sigara ictim.
sonra bisi olmuyor yani hayat goes on
bazi insanlar bana gidici yasli hastaymisim gibi bakiyor. bazilari da kalici yanik izi gibi.
sigaranin tadi hala cok guzel camdan icince pek bisi anlasilmiyor ama,
nar iyidir iyidir, greyfurtun da guzeli ciksin size soyleyecegim. yersiniz.
yufa saat olmus bir gece vakti



14 Ağustos 2011 Pazar

olduramadim (2011- 14 agustos taslağı)

uzun suren sessizligimi bozmamin vakti geldi sanirim
olduramiyorum
ya insanlari oldgu gibi sevemiyorum ya da bi adim minnacik bisi katamiyorum,
ki siz birisini cok sevseniz bi guzellik yapmaz misiniz?
kimse kimseye zamanla alisirim demesin,
alisamazsiniz,
gun gelir birisinin hayallerini ogrenirsiniz hayalleriniz kirilir
gun gelir birisi bir laf eder durduk yere yikilirsiniz
ayni dili konussanizda ayni telden olmadiginiz bir insanla saatlerce iki farkli konudan kimse kimseyi anlamadan kavga yaparsiniz
herkes kendi uzuldu kendi kazandi kendi kaybetti sanar
kimseden bi cacik olmaz
hicbir kavga bi yere varmaz
gun gelir birisi ben hicbirseyden mutlu oluyorum der birisi ben herseyden mutsuz oluyorum anlar
gun gelir neler olur be gozum
kimse onceden bilemez
gun gelir insan cinsiyetini bile unutur
bi anda sadece insan olur
gun gelir son cumleler artik anlamsiz olur

18 Aralık 2010 Cumartesi

uyuşan parmağını kesersen bak bunlar olur;


içsesim bana blog yaz dedi o yüzden geldim,

sevgili insanlar;
bazen o kadar üzücü şeylere üzülüyorum ki üzülmek ne kelime ağlıyorum. zavallı biri gibi görünmemek kaygım yok, bazen zavallı bazen de zalim olabiliriz. yakınlarımın öldüklerini düşünüp, üzülüp ağlamamın yanı sıra kendi ölümümü düşünüp ağladığım da oluyor. bazen yeni mail yok diye de üzülüyorum, bazen yeni ve güzel filmler yok diye bazen o yok diye. bazen biri önemseme dedi diye durdurup kendisini " Allah aşkına bu kadar kolay mı sanıyorsun?" diyemediğim için üzülüyorum. bazen bana kimse çiçek almıyor diye bazen kimse duymuyor diye bazen anime bi film izlediğimde odaya büşra gelip buna mı ağlıyorsun dediği zaman insanların üzülememsine üzülüyorum. üsküdarda yaşlı bi teyze var çeşmede oturup etrafa bakıyor yeşil başörtülü ve rengi griye çalan bej rengi şişme montlu evsiz teyze o aklıma geliyor üzülüyorum. kürtaj mağduru kadınlar ve bebekler aklıma geliyor üzülüyorum. doğdugu zaman kimsenin sevinmediği bebekler var ya hani kazaydı denilen onlara üzülüyorum. geçen tüp bebek merkezinin önünde ağlayan bir kadın gördüm ona üzülüyorum. teklif ettiği bissürü kızdan ret cevabı almış kendini çirkin hisseden aşk mahrumlarına da üzülüyorum. lisedeyken bi arka sıramda oturup aramızda dağlar olan çikolatayı belki kendisi kadar çok seven kıza üzülüyorum. sevgilime üzülüyorum bazen ona dediğim çoğu şeyi anlamıyor anlasaydı belki daha mutlu olurdu diye. hatalarını bilmeyen istikrarlı insanlara üzülüyorum. birilerinin onları sevmesi mutluluk veren insanlara da üzülüyorum. ahmete üzülüyorum kafasının yara olan yerinden saç çıkmayacak, askere gittiğinde üzülecek diye, yusuf hiç bir zaman duygularını iyi ifade edemeyecek diye ona üzülüyorum, annem ve babama üzülüyorum, ikisinin de babası yok, babamın olmadığı bir dünyayı düşünüp dünyaya üzülüyorum. bigün öldüğüm zaman insanların tüm yaptığım kötü şeyleri, tüm söylediğim yanlış kelimeleri unutup üzüldüklerini düşünüp üzülüyorum. hayatı en çok ölüm etkiliyor hayata üzülüyorum. tek başına yaşayan kimsesiz yalnız insanlar sırtlarında kulunç çıkarsa kim onları ovar diye düşünüp üzülmem sizi şaşırtmaz bundan sonra.
ya bigün çoçuğum asla cevabını veremeyeceğim bir soru sorarsa ona ne derim diye dertleniyor olmam sizi üzmez biliyorum. insanları kırdığım için, sonra nasıl kırdığımı bile unuttuğum veya bilmediğim için de üzülsem hiçbirşey değişmeyecek biliyorum.gözlerimi kapattıığımda, bi an için ölmek isteten, pişmanlıklarıma mütemadiyen aynı şiddette üzülüyorum.
bunları okuduktan sonra bile beni tanıdığı halde, beş dakika sonra tuvalete gidebilecek birisinin olma ihtimaline üzülüyorum. sevdiğim bi işim olmayacak diye de üzülüyorum.

bence insanlar üzüntü duydukları şeylerden daha çok, üzülmelerine üzülüyorlar.

not:okuduğun için teşekkür ederim, yarıda bıraksaydın üzülürdüm.

29 Kasım 2010 Pazartesi

hey

galiba yine kendimi yanlış anladım. oluyor bazen böyle şeyler, kafana takma diyor bana.

14 Kasım 2010 Pazar

söz verip de almadın, sarı ayva kızıl nar


havalar gel gitli, rüzgar bazen dışarıdan bazen içeriden esiyor , dolmuşa zam geldi bir lira 50 kuruş oldu, artık büyüdüm içime atlet giyiyorum doğrusu giyebiliyorum olmalıydı.

yine her kış olduğu gibi kimse elime mandalina soyup vermiyor, kimse bunu jestten saymıyor çünkü, mandalina kolay soyuluyor ve hemen bitiyor, kış meyvelerinden nar ve kestane hariç diğerleri çabuk yeniliyor, kış günleri kısa çok vaktimizi çalmasınlar diye sanki.

22 yılı doldurdu ruhum aynı bedende,
çok şey değişti, başta ben çok değiştim. bazı hayatlar ben de acı oldular, ben de bazı hayatlarda acı oldum. bilmediğim tanımadığım hayatlarda acı olmamak beni mutlu eder. çünkü içimde hiç beni tanımayan ruhların acıları var, acı platoniğim ben biliyor muydunuz?

22. yaşım çok uzun, yer yer çok güzeldi çok eğlendik çok konuştuk kendisiyle, beraber yeşil kapaklı bonibon yedik, şarkılar dinledik; başlarında (sonlarında dinleyemesek de)
smileyler paylaştık 22. yaşım beni ağlarken güldürdü gülerken ağlattı.
Beni gıdıkladı güldürdü, itip düşürdü ağlattı kerata.
22. yaşım vurgun vurgun üstüne.
22. yaşım annesinden dayak yiyip anne diye ağlayan çocuk gibiydi, dövdüm dövdüm ağlaya ağlaya sarıldı bana pişman olup içer ki oda da" ah ellerim taş olaydı da vurmayaydım" dedim, o görmesin diye hala kızgınmışım gibi bakışlar attım ona kapının eşiğinden gözleri dolu dolu bakarken bana...
22. yaşım konuşçak konu bulamayınca düğüm düğüm olunca martıların kanatlarına ağır bir yük yüklemek gibiydi,
22. yaşım gözümün yaşı gibiydi ağzımdan gülerken akan salya gibi olmadı. O zaman sevmezdi. 22. yaşım bana kocaman kız oldun sen gerçeğini öğretti, tanımadığım tavanlara bakıp uyumaya çalışırken aklıma güzel şeyler getirmem gerektiğini öğretti, umumi tuvaletlerde dostluk kurulmaz çişini yap çık gibi gereksiz şeyler de öğretti ama ben de ona birşeyler öğrettim düşünürsen işin içinden çıkamazsın düşünme gibi opsiyonel birşey öğrettim, böyle her takıldığı boşluğa koyar koyar sonra işine yarar diye öğretmedim. Akıllı kerata kendi kapmış:)
22. yaşım itiraf ediyorum senden ayrılırken ne kadar üzüleceğimi merhaba derken sen bana düşünmeliydim, sonra böyle üzülüyorum dedikçe üzülüyorum.
22. yaşım tanımlanamayan objeydi kılıktan kılığa girdi, içimde ki kalp şeklindeki istemsiz kaslarımın şeklini bile aldı o yüzden seni çok güzel tanımlayamıyorum 22. yaşım burnu sümüklü 7. yaşım olsaydın daha kolay olurdu:)

22. yaşım sen benden gittin başka hayatların 22. yaşı olmaya.
Bir kış ayının bahar akşamında beni burada koydun gittin. Olması gereken buydu değil mi, birbirimizin hayatlarında acı tatlı birşeyler olup da gittik.
22. yaşım sen hep birilerin 22. yaşı olacaksın ve hep birileri seni gülerek karşılayacak, gözlerine duman kaça kaça ardından damla damla su döke döke yolculayacaklar. Kimse sen gelince hissettiği yaşta olamayacak ama sen gittikten sonrasını ben sana yazacağım sen de öğreneceksin.
Sana son bir şarkı göndereyim,






13 Kasım 2010 Cumartesi

27 Ekim 2010 Çarşamba

ne mi hissediyorum?


birkaç gündür yatak döşek yatıyorum, salya sümük durumları hakim,
bir iki kitap okudum,
üç dört rulo tuvalet kağıdı bitirmenin burnuma verdiği zararla yüzümü buruşturup durdum,
c vitaminin fazlasını zırt pırt tuvalete giderek atacağımı bilsem de vitamin vitamindir düşüncesiyle depolamaya bile çalıştım,
oysaki suda eriyordu b ve c vitaminleri, ağzımıza attığımız anda eriyordu,
canım vitaminlerimiz, mide nedir birçoğu bilmiyordu,
ben ne yaptım onları depolamaya çalıştım,
yine anlamsızca uzun bir ömür biçtim onlara,
ne mi hissediyorum, bıkkınlık,
merhametsiz, sevgisiz insanlardan bıkkınlık,
kalıplara girmekten zevk alanlardan sıkkınlık,
ve biraz kendime dargınlık,

çok hastayım buçuk olsun ilacımı içip yatacağım,
boğazım düğüm düğüm,
böyle ağlamak istemiyorum, ahmete bakıp gülüyorum, sonra kendime kolye aldım onu takıyorum mutluymuşum gibi oluyorum, mandalinaları parmaklarıma takıyorum, kestane ısıtıyorum, camdan bakıp pisi pisi yapıyorum kedilere,
ne hissediyorum biliyor musun?
içimde bi boşluk, asla ısıtılmaz bir duvar, bir soğukluk, ve ne zaman biteceğini bilmediğim bir çölde susuzluk, yorgunluk..

-ne hissediyorum biliyor musun?
hayır bilmiyorsun



15 Ekim 2010 Cuma

çok özledim

inan ki özledim,
kafiyeli yazılar yazıp bunları sana ona buna ithaf etmeyi
gözlerde yeni yeni heyecanlar görmeyi
uzun yolculuklarda verilen molalarda ki yalnızlığı ve bir o kadar kuvveti
midemle göğüs kafesim arasında bi garip duyguları özledim,

yalvarıyorum kışın yazı, yazın kışı özlemek gibi olmasın diye
sonra pişman oluyorum,
çünkü hayat boyu özlemlerle yaşanmaz diye
sahi hayat boyu ne ile yaşanır?
cevabını bile bilmiyorum,
ben sanki hiç büyümüyor hiç uslanmıyorum.






15 Eylül 2010 Çarşamba

çekirdek çitlesek mi?

başlıkla konunun hiç bi alakası yok

hayatımda şuan kayda değer anlatayım bak diye çıldırdığım veya normal olsa da buraya yazmaya tahammül edebileceğim birşey olsaydı, yazardım ama yok,

27 Ağustos 2010 Cuma

hapı yuttum



kate winslet kadar güzel ağlayan bir hatun görmedim eheh ben hariç dermişim, yok yahu ben ağlayınca salya sümük ağlıyorum bir de kendimi durduramıyorum, mesela sivilcemi sıkarken gözümden yaş mı geldi başlarım hemen devamını getirmeye yokk yahu abarttım o kadar da değil:)
neyse ramazanda film dopingi yaptık sahurdan önce ve sonra birer doz alıyoruz,
esasında yazmak istediğim başka şeyler var ve istemsiz olarak onlara dokunduracağım diye tedirginim bu yüzden bu yazıyı kısa tutmak için elimden geleni yapıyorum,


hayatta hoşlanmadım onlarca şeyden bir tanesi de kinaye aman Allahım kendimi kinayeli konuşurken bulmak istemiyorum,
bissürü holywood yapımı izledim onlar gibi konuşuyorum, kendime engel olamıyorum
üsteki cümleyi bana bir başkası deseydi, iki saat kavga ederdim kendime karşı daha tahammüllüyüm,

bir tane çook tahammülsüz bi arkadaşım vardı, çok neşeli olursanız çok açsanız çok kederliyseniz, ilginç bi sigara içişiniz artık ona çok ve ilginç ve sıkıcı gelen ne varsa tahammül edemezdi hiç, ve işin kötü tarafı bana ait herşey ona çok ilginç ve aşırı geliyordu,

ne düşünüyorum şimdi biliyor musunuz kendisine nasıl tahammül ediyormuş,
ayrıca eklemek isterim ben ona birlikte olduğumuz tüm zamanlar boyunca tahammül etmiştim, bazen off sıkıldım demek yerine susmuşumdur, sanırım bu tahammül ,iyiyim ya demek ise ikiyüzlülük oluyor,

aaa başka bi arkadaşım daha vardı yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi , cafeden kalkar eve gelir ev telefonu ile konuşurduk sonrasında saat çok geç olunca cep telefonu ile konuşmaya başlardık, o bana imkansız aşkını anlatır ben de o bana bunları anlatırken ben neden aşık olamıyorum, mal mıyım gibi şeyler düşünürdüm, bir keresinde imkansız aşkına ağlarken o ben de olsun böyle birşey yaşıyorsun ne kadar güzel diye ağlamıştım, Alllahım ne kadar da salakmışım:))
neye konumuz bu değildi, sonra dışarıdan gözlemlediğimde şöyle birşey fark ettim bu arkadaşım da dünyanın en zavallı insanı olduğuna kendini öyle inandırmışki, bazı şeyleri noktaladığında eminim en çok kendi haline ağlıyordur biten şeylerin ardından üzüldüğünü düşünmüyorum,

ne mi oldu o arkadaşıma, ya bilmiyorum cidden ama eminimm kendinin en zavallaı çaresiz olduğunu anları düşünüp ağlıyordur, ne diyim içi açılır..

daha başka çok arkadaşım vardı onlara dair bunlar aklımda kalanlar, sanırım bazen normal halimden daha duygusal olabiliyorum ve anlamsız şeyler söylüyorum keşke daha öncede daha açıksözlü olup başkalarına,
-bazen çok sıkcı oluyorsun, ve çok tahammülsüz
-dünyanın en zavallı garip gurabası sen değilsin
diyebilseydim, belkii onlara birşey katmış olurdum, en azından bi işe yarardım:)
esasında sorumluluk almayı çok sevmem izleyici de olurum, ama bu benim hayatımda en azından bu oyunda ben bi işe yaramalıyım ve başrolde ben olmayım, en azından bunda


hoşçakalın ii cumalar, cumayı herkes sever bunu da herkes bilir,

22 Ağustos 2010 Pazar

şu şu şu şugır tavn

yeni bi karar karar karar aldım demeyeli ne çok zaman oldu işte geldi geçti,
ve yeni bi karar aldım ramazanı uyuyarak geçirmeyeceğim, mesela şuanda hala uyumadım ve bugün uyumayacağım,

dün çok erken saatlerde evlerinden çıkıp işe giden insanların duraklarda oluşturduğu kalabalığı gördüm evet ben de onlar gibi olmak herkes, yani benim şu halim gibi olan herkes uyurken birşeyler yapmak istiyorum, akbilime para koyup erkenden otobüse binmek istiyorum,

hem havanın bu yeni yeni serinlediği, yaprakların kıpraşma sesini yağmur zannedip heyecanlandığım anlarda sokakta birkaç kedi ile gözgöze gelmek hiç fena olmazdı. hem ayak parmaklarım eylemsizlikten donmazdı, odadaki anlamsız dağınıklık karamsarlık olup güneş yerine içime doğmazdı.

böyle dışarıdan bakınca gecenin karanlık sonra gündüzün aydınlık olması bunlara tanık olmak falan bana garip gelmiştir, ve bu eylemi sınavdan bir gün önce yapmaya çalışsam gözlerim zeytin çekirdeği gibi olmuştur hep yenik düşmüşümdür, yapamamışımdır, becerememişimdir, hüsrana uğramışımdır, yenilmişimdir, mağlup olmuşumdur, mis gibi uyumuşumdur.
üst satırlarda odanın dağınıklığının bünyemdeki etkilerini okudunuz.

sabahından skip yapıp sonunu görebilsek günlerin, mutlu gün mü mutsuz gün mü anlasak ona göre uyusak uyansak, yine de herşey yaşanmaya değer diyenlerdenseniz eğer siz uyanık kalıp ortalıkta biraz kalabalık oluşturun da uzaylılar dünyamıza dışarıdan bakıp teknolojimizin ne kadar ileride olduğunu anlamasınlar ve onları gafil avlaya bilelim.

bir keresinde roman yazmaya karar vermiştim, defterime üstelik, ardından elleri üşüyen ezik bi roman karakteri oluşturup genç werther in acılarını biraz da türk arabeskliği ile birleştirip okuyup okuyup ağlamayı neyi planladım bilmiyorum ama dün değil önceki gün okudum, ı ıh olmaz benden dedim hemen kestirip attım bu kadar kolaydı neyin olup olmayacağına karar vermek. çok üzerinde durmaya, düşünüp, taşınmaya gerek görmedim. bitti anlıyor musun bitti.
hayatımın repliğiydi bu ama kullanmak nasip olmadı bigün şizofren taklidi yapıp, sokaktan geçen birisine söyleyeceğim,
bu arda bir sır bir itirafa ne dersiniz,
aramızda kalsın bugün güzel birgün bu şarkıyı dinleyince daha da güzel olacak.
itiraf ediyorum bu bloğu yazarken heyecanla karışık duygular hissettim, dudaklarımı ısırıtp gülümseyerek tavana baktım alnımı kırıştırdım, evet bloğumla aramda duygusal bir bağ var.


31 Temmuz 2010 Cumartesi

sensiz hayat

internetsiz hayatın tadı yok, benim olmayan modemin şifresi yok
o kadar zor zar anlar geçiridm ki şimdi komşunun ağına kaçak girdim şifreyi illegal yollardan ele geçirdim, böyle pijamalı internet keyfi yapamadım diye içten içe kahraluyordum ama hep aynı uyduruk laflarla acımı hafifletiyorum ben internetsiz de yapıyorum ay yokluğunu aramıyorum diyordum ben herşeyin yokluğunu zamanlı zamansız arayan bir insanım evde nutella yok diye, ayakkabım nerede diye, ütüyü bulamıyorum diye ağlayan bir insanım arıyorum ya aramaz olur muyum?

çok sıcak bir yazı biraz biraz geride bıraktık soğuk duvarlara sırtımı dayaya dayaya geçirdim halıları kaldırıp fayanslara serildim, hastalıktan ölürken denize girdim, ama hala sıcak hala sıcak ölümcül bir şekilde sıcak,

oradan oraya atlayarak yazıma devam ediyorum bağlantı kopacak diye müthiş bir endişem var, hıh işte ramazan geliyor bu beni mutlandırıyor boş boş gülümseme sebebim oluyor iftar heyecanı sahur telaşı bunlar benim minik mutluluk fetişlerim,

hoop konuyu dağıt yeni konu bakımsızılıktan ölüyorum bu yıl kuaförlerin nüfusa olan katkılarından dolayı kuaförsüz kalan genç kızların evde kalma yılları olduğu için bende bu kitleye girdiğim için tipimde meymenet yok

ay başka konu başka heyecan hım aklıma bişi gelmiyor
burası benim evimmiş meğersem burası benim tampon bölgemmiş ben burasını çok seviyormuşum
ay ben çok özlemişim
çok özledim,

3 Temmuz 2010 Cumartesi

herşey

yarın günlerden cumartesi, mutlu oluyorum cumartesi günleri,
evimizde yaprak dökümü var olsa bile, hani izlersin ya yaprak dökümünü için şişer sonra ansızın ağlarsın, ayşenur gitti ya işte ben öyle oldum evine gittim üzüldüm, evimize geldi üzüldüm, yatağına baktım ağladım, ahmet sordu nerede dedi gözlerim doldu, dolabına eşyalarımı koydum içim titredi, aradı beni yutkundum, onun evi var kocası var dolabında asılı gelinliği var, kurutulmuş gelin çiçeği var, gelin ayakkabısı var, buzdolabında sırf onların sevdiği şeyler var, banyosunda değişik değişik şirin şirin havluları var, ama dediki evimdeki en kötü günümü bile özledim ben fir sonra içim şişti benim dedim , alışırsın kızım mal mısın dedim, saçını başını yoliyim mi bakalım özlemiş misin dedim, git çay koy kızım o zaman bakalım özlemiş misin dedim, ayaktayken hazır bi su getir dedim ama zormuş içimden anladım,ama evlenen kadınların yüzde sekseninde ilk zamanlarda evi aşırı özlem oluyormuş bir de bizim hatun taa uzaklara gidecek türkiyedeki son günleri onunda tasası var alışır alışır biz kâle almıyor gibi davranıyoruz daha ii oluyor düşüncesindeyiz :p

hep mutlu olsun, hep eşi kibar olsun, birbirlerini kırmasınlar, hataları örtsünler, mutluluklarını doya doya yaşasınlar isterim öyle olsun Allahım amin..

bunlar bir yandan annem git sen sülük tedavisi ol kana kana boğazı sabaha kadar, kansız kal, başından ayrılamadım, uyuduğum zamanlarda da aklım hep ondaydı, hiç bişi anlamadım,ben evladım hadi böyleyim anne olmak daha başka herhalde anneannem benim çok sevgi dolu şefkatli falan değildir ama dayanamadı hemen geldi ağladı annemi görünce annem de ağladı nazire abla çok duygulandı, derken annem biraz daha toparladı iyi oldu iyi oldu şifa olsun dodiğime,

aa ben bir de bu arada düğünden hemen saatler sonra bosnaya gittim,beş gün kaldım geldim, düğünde çok yorulduk ilk gittiğimiz gün annemle ayakta uyuduk ama son günler iyiydi böyle mutluydum ama istanbulu özlüyorum hemencecik, böyle ışıklarını görünce bile sevindirik oluyorum canım benim yaa,

büyük teyzemler hala bizdeler, düğün geçeli 14 gün oldu bizim misafirlerimiz düğünden 1 ay öncesinden gelmeye başlamıştı bi evimizde başbaşa kalmadık dışardan gelince 30 kişiye açıklama yapıyorum, annem de yoruldu bizde şu tempo bi bitseydi nişan falan yapmam ben diye düşünüyorum çünkü ev ev üstünde çok zor oluyor odada bavulllar, yıkanma sırası bekleyen çamaşırlarım, televizyon izleyememek gönlünce banyoda oyalanamamak, bi rahatına düşkün olamamak, ay birde ufaklıklara habire kapı açmak, şikayetlenir gibi değil de şikayelendim bariz, kimseye zaman ayıramadım onlar yüzünden seniye abla geldi gitti arayamadım, ayşeyle ilgilenemedim, merveye ihtimam gösteremedim diye üzülüyorum, neyse az kaldı dodiklerben size yetişiyorum,

son lucky strike paketimi de açıp bir iki fırt çekip dişimi fırçalayıp uyumayı düşünüyorum, istanbul çok sıcak, süt mısırı kalmadı, mısırlar altın mısırı sarı sarı ve sert ben bunu da severim, sonra kalabalığı gitti biraz istanbulun kalanlarda stresli kalabalık heran heryerde kavga çıkabilir aman dikkat edin,
son bi çabamla yarın odayı adam edeceğim,
güzel kahvaltılarınız olsun sabah şerifleriniz hayrolsun
hoşçakalın

18 Haziran 2010 Cuma

el oğlu kıyma

çok zormuş lan siz nereden bileceksiniz, yaşadınız mı?

17 Haziran 2010 Perşembe

daldan dala atlama zamanı;

ayşenur evleniyor ya bu cumartesi hediye mediye şeyetmem lazımdı, kapalı çarşıya gittik pırlantaları elmasları yakutları görünce gözlerim fal taşı gibi açıldı, kendimi kırk haramilerin mağarasına girmiş ali babanın abisi gibi hissettim aman Yarebbim neydi onlar derken, ayşenura bi tane büyüklüğü küçük parmağımın tırnağı kadar olan özgür kelebenk kolyesi aldık, bu kelebeğin bir de güzel mi güzel yüzükü vardı, meryem ablada da var böbreğimi satsam ancak alırım:) diğerini de satsam elmaslı bi kolye vardı onu alırdım sonra mutlu mesud ölürdüm:))


elleri kolları kınayı böcek oldum, ışıl çook tatlı maymun böyle tatlı böcek olmaz ya bıdı bıdı konuşuyor uykudan uyandırıyor, kız çocuklarını sevmem diyorum ama içten içe seviyorum ama, bal peteğim benim,

bu yaz nasıl geçecek bilmiyorum havalar çok sıcak anacım, damla damla ter süzülüyor sırtımızdan sokağa çıktığımız saniyesinde uzun,

yaz okulu kayıtları bitiyor mallar sınavları açıklamadılar, böyle mallık yok yani ama yine bi yaz okulu beni bekliyor gibi,

halam geldi, yarın büyük teyzem de gelecek negül teyzoşum zaten burada dodik, nermingille dayımgil erken geldiler, bıdı bıdı bıdı:))

ve bu da böyle bir anımdı, vapurlara paralel uçan martılar var sizin haberiniz var mı ey istanbullular,
gelelim meyve durumuna; pazarlarda kütür kütür kirazlar var, erikler gözden düştü, çilekler iyice sıcaktan mayıştı, karpuzlar artık her yerde tatlı ve kırmızı, kavun daha tatlanmadı, şeftali daha tam anlamıyla arzı endam edemedi, kayısılar ilk çıktığı gibi renkli ve tatsız değil, daha yumuşak belki ama daha şekerli,

işte o kadarcık..

kına düğün

ayşenurun kınası geldi geçti ayaklarım kopana kadar oynadım,
kına yakılırken mala bağladım ağladım,
ağlama olayını kuaförde saçlarımı görünce başlatmıştım ama
bilmem üzülüyor ya insan,
yada ben çok hassasın çok etkileniyorum,
sol avucumun içine kına yaktım
çok duygusalım istiyorum ki herkes beni altan alsın,
herşeye alınmama kimse fırsat vermesin,
.. iyi geceler blog

12 Haziran 2010 Cumartesi

tadilat

nedeniyle kapalıydık, siftahı yaptınız:)

7 Haziran 2010 Pazartesi

birisi demişki

önceden güzel şarkılar falan paylaşıyordu imdi neden paylaşmıyor
neden olmasınn..
hoşçakalasın