29 Aralık 2025 Pazartesi
Koltukaltından fışkıran neşe
Varsa yoksa gam keder olmasın yaa, sokakta üşüyen kedilerin hatırına bi için ısınsın, gül be kadın bi içten, bi samimi ol, bi erinmeden neşe bul, koltuğunun falan altından çıkar da yeşersin bi otlar; bi ilham ver.
26 Aralık 2025 Cuma
The banshees of inisherin
Colm’un tarafında değil de Padraic’in tarafında mı olduğumu yanayım, dostluktan çok dostu sevdiğime mi yanayım bilemedim. Colm’u anladığım bir yerdeyim ama yine de kibar olabilir insan. Beste biraz daha bekleyebilir. Sonuçta İrlanda’nın köyünden hayata katılmıyoruz. Sioblan yatakta arkasını dönmüş ağlarken sanki ben de o yataktaydım. Bir keresinde aynı böyle ağlarken aynı odada uyuduğum ablam “sus be uyuyamıyorum” diye bana bağırmıştı. Çok mu ağlardım bilmiyorum ama öyle de denmezdi. Sonra çekip gitmesi elinde bir bavul. O da Colm gibi yaptı bıçak gibi kesti ama bir sarılmayı ve gönül almayı ihmal etmedi. Vedalar benim için önemli demiştim. Ama o zaman vedaların bana çok ama çok ağır geldiğini farkında değildim. Vedalar çok zordu. Ama şimdi sanki o denli zor gelmeyecek. Ebedi olmasın yaşam sürsün o minvalde demedim can sağlığı olsun, aman bi de gitmiş olsun. Kim varsa yoksa gidenlerden parmakları tam olsun. İçimdeki şair hep bir kafiye peşinde. Neyse sonra da anneme kızdım neden tüm düğümler anneye çıkıyor bilmiyorum babama kızacak kadar yakın değilim belki…
Anneme hep kendim için kızardım şimdi bir anne gibi kardeşlerim için kızdım. Ağlayana sus be demek de üstelik kendinden küçüğüne biraz da sevilmemişlik kızılmışlık gibi değil mi? Annelere kızmak kolay. Anlatmadım hiç bişi en çok bilen de bilmedi aslında o terapi odalarında o burun buruna sohbetlerde hep bi aralık bıraktım kapıları. Çok da kötü olmasın içimde dışımda hiç kimse siz yokken sizi savundum sanarsınız onlar da beni savunacak umdum ama ummadım. Kendi hayali geçmişimi muhafaza ettim. Kimseye de yük olmadım kendimce. Olmadım da kendim de uğraşmadım değil. Bazen elimde olmadan taşırdım ama düşmanımı bildim. Motivasyonumla ikisi aynıydı onu fark ettim. Yaşım geç oldu belki idrakım geç diye diye ama bekledim. Burayı da herkes unutsun diye bekledim. İyi ettim. İnsanları izledim. İnsanlar Padraic gibi görünüyorlar bir çoğu ama hepsinin hikayesi var. Hepsinin bir minyatür eşşeği var aslında gözlerini sevgi bürüyen şeyler var. O kadar da kesip atamam. Bir bakarım içine içine bu da beni ben yapar. Sus be diyemem. Korkuyorsa oğlum git be diyemem yattığım yerden tamam gelirim derim. Kendimle bir yol yolda yol. Ben kimseyi kolay kolay sevmemezlik yapamam. Belki daha kötüsünü yapmışımdır Allah affetsin ama tövbe yapmadım diğerini. Ne kadar Padraic oldum sona doğru işte bilemem dedim neye yanayım bak kendimi doğruladım.
24 Aralık 2025 Çarşamba
Yarın ne yemek?
Yapacağım bilmiyorum erken kalkıp çocukları göndereceğim. Yemek önerisiz kaldım. Düşüneyim de bulayım bir ara
23 Aralık 2025 Salı
Sevgili Günlük
Bugün derste çok güzel şeyler öğrendim hemen çocuklarımın üzerinde deney yaptım. Ömer sevgileri yarınlara bıraktınız çekingen tutuk saygılı diye geziyordu Feyza çok süper bi habermiş gibi öğretmeninin hamilelik haberini bizimle paylaştı aman ne güzel. Ensar bi gamlı gibi geldi sonra altından saçma bişi çıktı. Forest uygulamamda iki ağaçlık ders çalıştım. Namazlarımın hepsini zamanında kerahate falan girmeden kıldım. Çocuklarıma kuru fasülye pilav cacık kocama yeşil mercimek çorbası yaptım. Yarın da sabah bi işimi(bana kitlenen) halledip dersime gidicem. Seviyorum seni ey hayat.
21 Aralık 2025 Pazar
Ömer
Namaza başladı sabah uyandırmalıyım. Bir seremonisi var takkesini takıyor bileğine kokusunu sürüyor düğmeli seccadesinde tesbihini yayıp namazını kılıyor. Büyüyor küçük oğlan. Hızlıca acelesi var sanki. Küçük kız da beraya yanık (gülmeyen çocuğa) gelinlikli resmini çizmiş. Te Allahım büyük yaşıyorsun Feyza. Anana çekmemişsin hiç. Babanın kızısın. Hayal kurduk beraber kitap okur gibi. Kokusu vardı ya hayalimizin.
Güncelleme Feyza yeni birini bulmuş adı ömer komiklikler yapıyormuş. Biz diğerini sevmedik diye buna geçmiş. Bakalım bu ön üst iki dişi olmayandan ne zaman vazgeçer?
Ben ve İnsanlığım
Öncelikle ilkel bir yapının üzerine gelişmiş bir prototipin yerleştirilmesi ile azıcık kasan bir makineyim. Belki az gelişmiş bir prototipte tıkır tıkır işler giderdim. Akıllı telefonum olmasaydı mesela birikmiş mesajlara nasıl döneceğim kaygısıyla dolu dolu olmasam gamsızlığıma leke sürülmezdi. Daha az insanın yaşadığı bir toplumda azıcık seçeneğimle uzak mesafelerin olmadığı bol yığılmalı az kafa yoran, çünkü insan kapasitem az ve ben o kapasiteyi çok hoyrat kullandım otobüste tanıştığıma numaramı verdim falan, bişiler yaşardım. Neyse bu makinenin bu kadar kasması son derece normalmiş.
Biraz Kalp Biraz da Duygu
İstersen ağlarsın bir çocuk kitabının en basit iki kelimeli cümlesine
Gözlerin dolar coco nun babaaa babaaa deyişine
Ve Miquel senin koca gözlerin aynı Ömer gibi
Herkesin yarası kendine sızlar
Tüm yararlara yetecek kadar yarabandı da var
Ama bırakmak için zamanın da zamana
Komiklikler kadar hüzünler de var
Gün gelir burnunun direği de sızlar
Aynı direkten gülerken içtiğin kola da sızar
Üsküdar’a bakıp gülmek de var
Sarılmak da var balık kokusuna
Kedilere selam veren kişi
Kargalardan korkar
Sığınmak ister bir kola bir sıcak kucağa
İtse de onu tutunmak ister bir serçe parmağa
Gökyüzüne döner yüzünü
Boynunu geriye katlar
Herşeyin değil artık herkesin bedeli var
Bedeninden bir ruh
Ruhundan bir Rüya
Rüyasından bir dünya yapar
28 Ocak 2023 Cumartesi
Annem
Beni artık yargılamıyor en azından mükemmel bir şekilde belli etmiyor. Eleştirmiyor bazen tavsiyeler veriyor yerine. Küsmüyor uzun mesajlar atmıyor kalbimi bıçaklayan. Vakti zamanımında hiç beğenmemesine küsmesine pişman mı yoksa tüm haklarını hunlarca kullandığına mı bilmiyorum. Sevdiğini belli edememiş nasıl yapacağını bilememiş bir kadına kızmak da gelmiyor içimden sadece bazen içimde susmayan sürekli beni suçlayan o eski annemden eser sese kulak verince yine kızdım mı diye unutup, kendimi suçluyorum. Ansızın yersizce suçlanmış o küçük insanlar büyüse de ve affetse de izi kalıyor. Belki o iz de bizi onlara yaklaştırıyor istemsizce ortaya çıkınca istemedi o da diyoruz. Annem değişti ama o geriye gidip değiştirmek istiyor varlığının değişmesinden tatmin değil yüzünü gençleştirip eski kilosunu dönünce belki bizi yeniden küçük bulacak bi öpüp koklayacak sanıyor. Annem üzülüyor ve annesinin üzülmesine üzülen bir kızı var anlıyor. Annem küsmüyor belki içinden kırılıyor haklarını kullanmamış olmayı bir kez daha diliyor belli etmiyor. Anne olan tüm zerrelerim de biliyor.
25 Temmuz 2022 Pazartesi
Dolaptan Bir Çıtırtı Geliyor
Merhaba ben, dolaptan bir çıtırtı geliyor sonra sola doğru kayıyor tuvalet masasından geliyor. Ya bu Temmuz akşamında sıcaktan senkronize bir şekilde genleşiyorlar ya da kedi girdi ya da çatıda fare var ben dolaptan çekmeceden sanıyorum bilmiyorum ama lanet olasıca ses beni çok deli etti içime öyle bir kurt düşürdü ki ednan ziyagil gibi. Bakın bugün neler hissettim anlatayım mı etraflıca demek istiyorum ama detaylara girmesem tavşan gibi olucam dağa küsen, girsem saniye hala gibi öğlen olan banyoda düşen annesinin hikayesini sabah uyandığında yoldan geçen patatesçinin narasını anlatarak başlayan. Neyse işte senaryo yazamam ben çünkü bende bıraktığı duygu İçin olayların kabuklarını soyup soyup işte böyle bok hissettim demeye üşeniyorum. Üç gün arkadaşları ile tatile giden adama arefe günü ailesini çata çağırmasını reddettim diye türlü bokluklar ile hayatına saçma bir gerilim sokması oradan da benim hayatıma sıçratması meselesi, vedalaşmadan gitmesi sıfır iletişim ardından da eve varamaması ne bokuma bir hayır uğruna yarab ne içten samimi olduk biz galiba hülyaları batıyor haberi yok işte tavşan yine ben, ayrıca çıtırtı yine geldi. Şimdi terapistime anlattığım gibi anlatsam bana sorsanız bu seni nasıl hissettirdi bok gibi değersiz kıymetsiz desem öfkeni bastırmak İçin ne yaptın dese çok önemsiz değil mi böyle olaylar bir telefon açamadım kimseye anlatamadım bok gibiyim ya çocuklar uyudu arabada birisini sen alır mısın dedim dışarıdayım ben alamam dedi çocuklar uyandı etrafa saçıldı balkonda bir kahve içip değersizliğime dem vuracaktım yapamadım diyemedim. Zaten valla anlatacak hevesim yok çünkü biliyorum unutmuş gibi yapacağım geçecek belki de harbiden unutacağım. Yazdım ya biraz hatırlayacağım. Terapistim dedim ya çok mu itici oldu anlatamadığım İçin kimseye bu yalnızlıklar içinde kendime onu buldum. İtici ama hayat itti. Ne diyelim. Ne pedagojik hatalar yaptım bir sabır abidesiyken huzurla ağlayan terör bebemin ana gelebilmesini beklerken bir anda tuvalete koyup sakinleşince çık diye bağıran bir ebeveyne evrildim ikisinin arasında 6 saat var yok. Bir derinden sandığım darbe var. Hafif bi durumu kabulleniş sonra köprüden önce son çıkış ben ben ben de varıııımmmm böyle yapamazsın bok değiliz biz aramadın sormadın bir hayır uğruna yok saydın varıızzzz biz tuvalette hıçkırarak ağlayan bir çocuğa dönüştü. Bok oldu bir çocuğun koşulsuz gğven duygusu belki tekrarlamaZsa travma olmaz diye her boktan bir tane yapıyorum tuvalette çocuk ağlatma hakkım bitti. Beynimde ne kadar çok şey var bu kadarını nasıl yapıyor beynimiz maşallahhhh annem gibi ansızın tevekkülüm geldi. Bi kere Boşnak Zeliha teyze cinsel bi hikaye anlatıyor annem şok diyor ki gözleri açık maşallahhh subhanallah hahaha. Bi kere de Ayten hanım kocalarımız ölünce rahat edeceğiz minvalli bişi der diyor ki anlamadan hep inşalalhhh gülümseyerek sonra dedim ki anne ne dedi anladın mı ayyyy estağfurullah diyor bence yerlerini karıştırıyor şimdi farkettim. Bugün aşırı bok bok bok bişi öğrendim tüm bu duygu karmaşasını düşünerek ondan kaçıyorum bakın terapi şeyleri böyle ilerliyor siz konuştukça kapılar kapılar açılıyor arkanızdan kapıları kapatmadığınız için terapistiniz de giriyor sonra odada bir dolap kalıyor sizi dolabı da açmaya yüreklendiriyor ve sonra dolap açılıyor siz yalnız başınızda o odada bir süre kalıp bir pencere bulmaya çalışıyorsunuz, şanslıysanız bulup dışarı bakıp evet hayat var devam ediyor buradan çıkacağım diyip mücadeleye devam ediyorsunuz. İlk kapı kocam oldu bu seansımızda dolaptakini ölene kadar konuşmak istemiyorum bu posta bir pencere. Ben baktım hayat var mücadele devam. Ve dolaptan bir çıtırtı daha geldi. İlk kapı çıtırtı aslında yoksa ara bir kapı mı o holden sonra yanlış açılmış hemen kapatılmış gıcırtılı bir kapı mı dolaptan gelen çıtırtı bilemedim bak onu düşüneyim biraz daha..
7 Haziran 2022 Salı
Araları Açtık Sarmaşık
7 yılın üzerine bir post girmişim nasıl canım çekti devamı devamı dedim koşarak geldim sana sevgili bloğum. En babamsı özelliklerimden biri olan taze not defterlerine cümleler yazıp yazıp bırakmışım şimdi birini aldım şarküteriden kavurma al yazdım içine. Böyle sıçılır fayda vermeyen geçmişe azizim. Faydalı olan nedir? Faydalı olan sizi A noktasından B noktasına götüren şeydir. Ve A noktam kavurma almak için B noktasına gitmemi emrediyor. İçi mutlu çocuklar yetiştirmek diye bişiler q yazdığım sayfanın tam da sol boş sayfasına yapıştırıverdim. Ve babama benzemek olan en büyük korkumla babamın bu saçma sapan alışkanlığını( yeni defterlere bizim anlamadığımız bir alfabe ile bişiler yazması) yerle bir ettim. Çünkü bence o böyle daldan dala zıplamazdı. Babamın yazdıklarını bize çevirebilecek( öldüğünden sonra) kişi bulmam lazım. Neler yazdı acaba. Babam olmayacağım bu da nokta. Babam gibi kopuk kendi dünyasında büyük meseleleri varmış gibi çocuklarını görmeyen birisi olmayacağım nokta var bokta.
6 Haziran 2022 Pazartesi
Uyu Bebeğim uyu
Yine bir ayakta sallamalı Feyza uyutma zamanından merhabalar.
Dün yatarken çok egzantrik cümlelerle kendi kendime basamak basamak derinleşirken düşüncelerim yarın yazacağım dedim. Sonra yürüyüş yaparken oradan buradan ses kaydı yapayım dedim biraz delinin teki olmak kaygısından biraz da kendi sesimi dinlemeyi sevmediğimden ve tabi hayatımın baş kahrahmanlarından biri olan üşengeçliğimden vazgeçtim. Pişman değilim. Aşırı anne denmesi zehirlenmesi yaşadığım haftasonundanevden çocukları çok çok uzaklara göndermek istediğim bir pazartesi yaşadım. Şükrüler olsun babaanne ve dedesinden özlesinler diye biraz da bilerek mahrum bıraktığım çocuklarımı sizi çok özlemişler diye gönderdim. Kendime kalan o kısacak zamanlar (her ne kadar bir türlü kök salamasam da eşyalarımın olduğu)evlde yalnız kalmak beni ne çok mutlu ediyor anlatamam. Koltukta sızmalı balkonda kaygısız oturmalar çişini benden başkalarının yaptırdığı güvende olduğunu bildiğim çocuklar. Basit gibi görünen çok kaliteli üst sınıf lüks yaşadğımı farkında olarak hıp hızlı geçen dakikalar. Enerjimin kimse ile kesişmediği kıymetli anlar. Kalabalıktan yılmış bünyeme ilaç ilaç. Dün neler düşündüm de yazayım diye kımıl kımıl oldum hatırlamıyorum hani tuvalette gelen mucitçe fikirler gibi içinde küfür ve biraz bel altı şeyler olduğunu anımsıyorum. Ama komik ve biraz da trajikti. Sonra dostlarımı saydığımı falan onlara onların bana taktığını düşündüğüm kulplara karşı bi takım kulplar takarak kendimi savunduğumu falan iç hesaplaşmalar sonra bunları neden düşündüğümü tespit ettim. Yalnız başıma yattım genellikle yatakta kocam ve min bir eşlikçi çocukla
Tedirgin uykular uyurum öncesinde de kendimi rahatlatacak kadar düşünemem. Temas bağımlısı çocuklarımın küçük ayakları karnımda başımda hem tekmelemek hem de bi ekşi kokusunu koklamak isteyerek beni kudurtur. Bazen uykum kaçar ama orada yatıp sabah geç kalkarsam gece uyumadın lafı dinlemek istemediğim için kendimi zoraki uykuların dikenli kucağına atarım hahahha bok çok abartım içimden acıların kraliçesi çıktı adeta geceleri yüzüme kezzap mı Ağzıma mı işemeli sıçmalı fanteziler mi yapılacak daha daha neler:) neyse etrafımdaki irili ufaklı tüm canlılardan sıyrılmak bazen çok iyi geliyor ve alakasız stalklar yapmak forekzampıl Muazzez akkayamın kısa kızıl kumral saçlı hazine memurumsu bişi olması hiç bi bokuma yaramasa da ünlü boyları çilem doğanın kayınvalidesinin beyanları ve anlam veremediğim şekilsizlikte kaşları, amber heardın çocuğunun babası Googlelın dili olsa sayfaya cevabı sanane aq diye vereceği bissürü saçma sapan soru araya da serpiştirmiş bi takım sağlık problemleri, kulak arkasında egzama göbek deliğinde kaşıntı lenf bezlerinin şişmesi gibi sonu alakasız bi şekilde kansere bağlanan basit semptomlar:) ben buyum işte derinleşme diye götünü yırtan ama yüzeyde kalmak İçin de aynı göte umut bağlayan. İçinde yeni bir küfür öğrenmiş çocuk gibi sürekli yazının başından beri göt göt göt göt yazmalıyım diye bi sesi çok da bastıramayan. Haftada bir terapiye giden hayatının bir özeti olmayan iki tane biraz alaycı ve bağlanma problemli dostu olduğu İçin onlara kendini izah edemediğinden birisinin desteğine ihtiyaç duyan yine kendimi ne güzel acite ettim elim neden klavyede aciteye gidiyor ne çeşit bi malım:)
Geçen Deniz bolsoya bi soru gelmiş “zayıf kalmak isituorum insanlar bana acısın diye” sevilmenin acınmakla karıştırılması kıyamam, acırken sevesim gelmedi ama seni sorunun sahibi. O yüzden yaralarınızı çuvallamalarınızı sizi sevsin diye değil sevdiğinden emin olduğununuz kişilere bir takım komikliklerle süsleyip öyle anlatın. Komiklikler çünkü kimse acıları parasız travmaları ise ilaçsız dinlemeyi sevmez. Hissettiğiniz duygulara inmesi için travma diye anlattıklarınıza inanması İçin yanı başınızda yaşaması lazım komiklikler çünkü size gülerken şaka yapmıştım deme fırsatı verir size ansızın bi u nuz olur acımadan sevmek daha esaslı hem.
Bunu öğrenmeye çalışıyorum çocuklarımı gariban diye sevdim arkadaşlarımın, kardeşlerimin acısına onlardan çok sahip çıktım. Aldatılanlara onlardan çok öfke duydum. Çünkü acımadan sevmeyi bilmiyorum. Kurtarıcı pozisyonumu paylaşıcı olarak değiştirip herkese emanet aldığım ama onların haberinin olmadığı acılarını geri veriyorum. Valla haberleri yok
Onlara biçtiğim (aşırı özümsediğim acılarına dayanarak) rolleri de oynamıyorlar. Sen kim köpek bi de rol biçtin kendimi acımadan sevmeyi öğrenmeden geçiyor diye ufak bi aydınlanma yaşıyorum. Konuya giremedim o ömrümün küçük anlarını kapsayan dost buluşmalarında anlatamadığım her şey beynimde işte böyle fır dönüyor kimse de beyni böyle düşüncelerle sikilsin istemiyor belki, bi kere bi siktim neslinin beynini kız 4 yıldır falan evime adım atmadı hahahha yalnız zamanında o da beni az bikmemişti. Kimseyi özlemediğim müthiş bir preyaz akşamından camım açık ayağımda bir 3 yaş kız bebesi ile bunları yazdım. Mutluyum çünkü uykusu derinleşti. Uyu bebeğim uyu.
28 Ekim 2015 Çarşamba
Üç spesialli karışık
13 Temmuz 2015 Pazartesi
Gördün mü evlat ne demek?
31 Aralık 2014 Çarşamba
12 Aralık 2014 Cuma
amalar yasak
3 Mayıs 2012 Perşembe
hersey baska
camdan maritlerken hersey bi degisik geliyor artik gozume
belki hic camdan bakamam evim 16. katta
oh ismail amca bi daha bana yeegnim demeyecek mi?
ve dolaplarin uzerinde ki ceyizlerim uzerime uzerime gelmeyecek mi
duygusallasmadan temizinden su isleri bi halletsem
gelinligime bi buket secebilsem
24 Ekim 2011 Pazartesi
sorarim kendi kendime?

bisi olmasi gerekiyor sanki, yazmak icin diye beklemekten kalem yamuldu kagit kiristi,
14 Ağustos 2011 Pazar
olduramadim (2011- 14 agustos taslağı)
18 Aralık 2010 Cumartesi
uyuşan parmağını kesersen bak bunlar olur;

içsesim bana blog yaz dedi o yüzden geldim,

