içsesim bana blog yaz dedi o yüzden geldim,
sevgili insanlar;
bazen o kadar üzücü şeylere üzülüyorum ki üzülmek ne kelime ağlıyorum. zavallı biri gibi görünmemek kaygım yok, bazen zavallı bazen de zalim olabiliriz. yakınlarımın öldüklerini düşünüp, üzülüp ağlamamın yanı sıra kendi ölümümü düşünüp ağladığım da oluyor. bazen yeni mail yok diye de üzülüyorum, bazen yeni ve güzel filmler yok diye bazen o yok diye. bazen biri önemseme dedi diye durdurup kendisini " Allah aşkına bu kadar kolay mı sanıyorsun?" diyemediğim için üzülüyorum. bazen bana kimse çiçek almıyor diye bazen kimse duymuyor diye bazen anime bi film izlediğimde odaya büşra gelip buna mı ağlıyorsun dediği zaman insanların üzülememsine üzülüyorum. üsküdarda yaşlı bi teyze var çeşmede oturup etrafa bakıyor yeşil başörtülü ve rengi griye çalan bej rengi şişme montlu evsiz teyze o aklıma geliyor üzülüyorum. kürtaj mağduru kadınlar ve bebekler aklıma geliyor üzülüyorum. doğdugu zaman kimsenin sevinmediği bebekler var ya hani kazaydı denilen onlara üzülüyorum. geçen tüp bebek merkezinin önünde ağlayan bir kadın gördüm ona üzülüyorum. teklif ettiği bissürü kızdan ret cevabı almış kendini çirkin hisseden aşk mahrumlarına da üzülüyorum. lisedeyken bi arka sıramda oturup aramızda dağlar olan çikolatayı belki kendisi kadar çok seven kıza üzülüyorum. sevgilime üzülüyorum bazen ona dediğim çoğu şeyi anlamıyor anlasaydı belki daha mutlu olurdu diye. hatalarını bilmeyen istikrarlı insanlara üzülüyorum. birilerinin onları sevmesi mutluluk veren insanlara da üzülüyorum. ahmete üzülüyorum kafasının yara olan yerinden saç çıkmayacak, askere gittiğinde üzülecek diye, yusuf hiç bir zaman duygularını iyi ifade edemeyecek diye ona üzülüyorum, annem ve babama üzülüyorum, ikisinin de babası yok, babamın olmadığı bir dünyayı düşünüp dünyaya üzülüyorum. bigün öldüğüm zaman insanların tüm yaptığım kötü şeyleri, tüm söylediğim yanlış kelimeleri unutup üzüldüklerini düşünüp üzülüyorum. hayatı en çok ölüm etkiliyor hayata üzülüyorum. tek başına yaşayan kimsesiz yalnız insanlar sırtlarında kulunç çıkarsa kim onları ovar diye düşünüp üzülmem sizi şaşırtmaz bundan sonra.
ya bigün çoçuğum asla cevabını veremeyeceğim bir soru sorarsa ona ne derim diye dertleniyor olmam sizi üzmez biliyorum. insanları kırdığım için, sonra nasıl kırdığımı bile unuttuğum veya bilmediğim için de üzülsem hiçbirşey değişmeyecek biliyorum.gözlerimi kapattıığımda, bi an için ölmek isteten, pişmanlıklarıma mütemadiyen aynı şiddette üzülüyorum.
bunları okuduktan sonra bile beni tanıdığı halde, beş dakika sonra tuvalete gidebilecek birisinin olma ihtimaline üzülüyorum. sevdiğim bi işim olmayacak diye de üzülüyorum.
bence insanlar üzüntü duydukları şeylerden daha çok, üzülmelerine üzülüyorlar.
not:okuduğun için teşekkür ederim, yarıda bıraksaydın üzülürdüm.
