ice tea şeftali lütfen

dergi okuyorum günlük kullandığımız 150 kelimenin içinde ice teayide saymışlar, mizah dergisi,
gerçek değil,
her ne ise,
buhranlı günler geçirdim sıklıkla, bu aralar, adım attığım yerleri çökertmekten korktuğum da oldu,
ardıma bakmayı unuttuğumda,
parmak ucuma odaklandığımda,
insanlar neden bu kadar kötü diye;
bir gece,
bir evde,
bir ben,
bir televizyon
ve telefonda bir o vardı,


ağlamak ağlamak geldi içimden,
başkalarının yanında ağlayamadığına bile ağlarsın ya,
işte öyle,
şimdi çalıntı bir kaset"evet zamanın nostaljisi de bu taş plakalara veda edeli asır oldu ne acı ki"
içimde yılgın rüzgarların ayak sesleri,

beynimi sarıp sarmalayan,
bir ağrı ile başbaşayım
ama yazmaktayım,
çünkü, bedenimin bir yarısı yazmamı istiyor diğeri ise hayır demeye bile tâkat getiremiyor,

sarmadı bu hayat beni yaa kalkalım diyememek ve belkide mecbur olmak güzel,
çok sevdiğini onu en başta kendine itiraf edebilmek tatlı,
bazen saçma sapan kıskançlıklar yaptığını ilk farkeden olmak sonra utanmak şirin,
yarını düşünmeden yaşamak istememek asıl marifet,
gözlerde ışık görebilmek maharet,
özlemeyebilmek, özlemeyi bilmek, ohh özlemeyi sevmek,



havalar da serinledi,
içim de serinledi,
gözlerim ışıldadı,

ve bir yanım mızmızlanlaya başladı,
okuyan herkes,
sizi kâle almazcasına yazıyorum hep ama...
güzel bir gece temennisi ile doluyum sizlere karşın uyuyun diyorum bir bebek huzurunda,
gazsız, acıkmadan öyle hafif,
öyle tatlı bir tebessüm eşliğinde....