amalar yasak

bu gerizekalı ve hiçbi halta yaramayan blogu canlandırmaya karar verdim. tabii hepiniz adresimi unuttuysanız.çok güzel günler yaşadım. msn de saatlerimi verdim. çok sevdiğim insanlar oldu. winaypi hiç sevmedim. sezen aksuyu ve nazan önceli çok sevdim. ama insan biriktiremedim. bu konuda bir takım sıçışlar yaşadım. geriye dönüp baktığımda şimdi bile kendime söylemek istemediğim pişmanlıklarım var. u dönüşü yapmadığımın için üzgünüm. ve hesap sormayı hiç beceremediğim için. belki bunu becersem neden dşye sorup bir cevap bulup hayatıma yine aynı insanlarla devam edebilirdim ama sormadım salak gibi. anılarımı konuşabileceğim çok az insan var. hatta iki üç diyebilirim. bugün bir cenaze evine gittim o yüzden hayata karşı çok açık ve kompleksiz yaklaşabiliyorum.hatta bugün bir zamnalar sevdiğim beraber gülmeyi özlediğim ama kızgın olduğum birisini görseydim sarılıp boşver diyebilirdim. bi kere böyle birine selam verdim. somra pişman oldum ama sıkıntı değil.  hayatımı özet geçmek istemiyorum. sadece gecenin bi yarısı kocam hala sokaklarda sürterken ben başım ağrıyarak 30 km yoldan gelirken kimseye sitem bile edemediğimi fark ettim. kendi kendime konuşmak da artık tat vermiyor. bazen galiba herkes kendini çok yalnız ve hayatını bombok hissedebiliyor. şuanda da konsantre olup neler düşünüp neler yazmak istediğimi unuttum. galiba sadece yazmak istiyorum. insanın birlikte oturup güldüğü, konuştuğu ve kavga yaptığı insanlar yeteneklerini ve zeka seviyelerini etkiliyor. o zıkkım olası sanatçılar neden bohem hayat sürüyor sandınız akılllılarım.aylardır adam gibi bişi okumadım, izlemedim ve yazmadım. dertlerim sorunlarım yalnızca beni bağlayan şımarık ama çok derin mevzular değil. yüzeysel ve geçici yarın ne olduğunu unutacağım, ev hanımı sorunları. ev hanımlığı kutsiyetli ve fedakar hissettiren bişi mi yoksa zaman öldürücü işe yaramaz hissettiren bişey mi bilmiyorum bu soru çok saçma. bu aralar sevdiğim bi şarkı ile bu gerizekalı yazıya son veriyorum. sanırım uykum geldi. hello merro..