The banshees of inisherin

 Colm’un tarafında değil de Padraic’in tarafında mı olduğumu yanayım, dostluktan çok dostu sevdiğime mi yanayım bilemedim. Colm’u anladığım bir yerdeyim ama yine de kibar olabilir insan. Beste biraz daha bekleyebilir. Sonuçta İrlanda’nın köyünden hayata katılmıyoruz. Sioblan yatakta arkasını dönmüş ağlarken sanki ben de o yataktaydım. Bir keresinde aynı böyle ağlarken aynı odada uyuduğum ablam “sus be uyuyamıyorum” diye bana bağırmıştı. Çok mu ağlardım bilmiyorum ama öyle de denmezdi. Sonra çekip gitmesi elinde bir bavul. O da Colm gibi yaptı bıçak gibi kesti ama bir sarılmayı ve gönül almayı ihmal etmedi. Vedalar benim için önemli demiştim. Ama o zaman vedaların bana çok ama çok ağır geldiğini farkında değildim. Vedalar çok zordu. Ama şimdi sanki o denli zor gelmeyecek. Ebedi olmasın yaşam sürsün o minvalde demedim can sağlığı olsun, aman bi de gitmiş olsun. Kim varsa yoksa gidenlerden parmakları tam olsun. İçimdeki şair hep bir kafiye peşinde. Neyse sonra da anneme kızdım neden tüm düğümler anneye çıkıyor bilmiyorum babama kızacak kadar yakın değilim belki…

Anneme hep kendim için kızardım şimdi bir anne gibi kardeşlerim için kızdım. Ağlayana sus be demek de üstelik kendinden küçüğüne biraz da sevilmemişlik kızılmışlık gibi değil mi? Annelere kızmak kolay. Anlatmadım hiç bişi en çok bilen de bilmedi aslında o terapi odalarında o burun buruna sohbetlerde hep bi aralık bıraktım kapıları. Çok da kötü olmasın içimde dışımda hiç kimse siz yokken sizi savundum sanarsınız onlar da beni savunacak umdum ama ummadım. Kendi hayali geçmişimi muhafaza ettim. Kimseye de yük olmadım kendimce. Olmadım da kendim de uğraşmadım değil. Bazen elimde olmadan taşırdım ama düşmanımı bildim. Motivasyonumla ikisi aynıydı onu fark ettim. Yaşım geç oldu belki idrakım geç diye diye ama bekledim. Burayı da herkes unutsun diye bekledim. İyi ettim. İnsanları izledim. İnsanlar Padraic gibi görünüyorlar bir çoğu ama hepsinin hikayesi var. Hepsinin bir minyatür eşşeği var aslında gözlerini sevgi bürüyen şeyler var. O kadar da kesip atamam. Bir bakarım içine içine bu da beni ben yapar. Sus be diyemem. Korkuyorsa oğlum git be diyemem yattığım yerden tamam gelirim derim. Kendimle bir yol yolda yol. Ben kimseyi kolay kolay sevmemezlik yapamam. Belki daha kötüsünü yapmışımdır Allah affetsin ama tövbe yapmadım diğerini. Ne kadar Padraic oldum sona doğru işte bilemem dedim neye yanayım bak kendimi doğruladım.