anlatılmak için yaşanmayan herşey adına; yaşanmışlık sanki tekerrüden ibaret,
başlangıçları takip eden bitişler,
yeminler tövbeler,
bir kahve fincanının içinde aranan gerçekler,
göz yumulanlar,
bende bazen kendimi güçlü bulmuyorum,
bir yerde minik ufacık bir şeye saatlerce ağlayabilecek kadar kırılgan olabiliyorum,
sonra şöyle bir yutkunuyorum,
üzülüyorum ben ama neden,
sana tüm samimiyetimle anlatsam bloğum,
anlatamıyorum ki,
yaa uff o anlatsın diye topu atasım var birilerine,
ama neden ama niçin diye sorma,
minik soğuk üşümüş bir el dokunabilir sanırım en zayıf yerime,
ya da en zamansız kahkaha yıkabilir topyekun beni,
acı aramıyorum izlediğim filmlerde,
okuduğum kitaplarda,
konuştuğum suratlarda,
istersem her yerde bulurum bir ağaç kabuğunda bile
bir tırnak yarasında bile,
ama aramıyorum,
şöyle bir bakıyorum, bazen durup,
hayatı durdurup,
sonra bir çift göz ile gözgöze gelmek oluyor en büyük korkum,
durdurulanlar durmuyor,
kendime herkesten ziyade yabancıyım bende,
bazen benden bile özür dileyesim var,
affedersin sen,
afedersin biliyorum
biraz da mecburiyetten
