biz(t)dik

öyle kötü korkularım var ki,

hayal kurarken bile hayal kırıklığına uğramaktan korkmak gibi,

bir de öyle bir korkum var ki hayal etmesinden bile korkuyorum,

çok sevdiğin, her anını paylaştığın, ruh ikliminin kimyasına ayak uydurduğun birisini,

alıp karşına, biz neden böyle olduk demek, yaşamadım değil yaşadım esasında yaşanılanlardan pek korkulmaz ama,ben korkuyorum işte,

zamanlı zamansız kaybettiklerim oldu,

boşlukta seslerini duyamadıklarım, sonra unutmadıklarım oldu, anıları ile yaşadıklarım,

ve korkar oldum, o yüzden nelere sustum bilinmez, yalnızca susmam gerekenlere mi hayır,

öyle bir an geliyor ki o zaman aldığın her nefesle uzaklaşıyorsun,

aldığın her nefesle yoksunlaşıyorsun,

biz neden böyle olduk?

biz diyorsun ama bizlik bir durum yok iki yabancı işte,

kolu koluna deyse bile ürperiyorsun,

ve belki ondan çok o an yalnızlığı seviyorsun,

bu benim korkum yaşamaktan korkum,

ırmak demişti korktuğunu söylrsen başına gelmez,

gelmedi mi geldi uzaklarda da kalsa şimdi o zamanlar içime oturmuş susmuşum susmuşum ya,

iki tren rayı gibi olmadan, bir tanecik samimi bir bakış aramadan muhatabın gözlerinde,

aynaya bile daha samimi bakıyorsun sende samimi olamıyorsun,

sonra neden biz demek de saçma geliyor aradan çok ama çok zaman geçiyor neden o neden ben diyorsun...