yahu neden ben sinirlenince sinirlerime hakim oluyorum ki,
şimdi bir sinirlenesim var sonra sen misin beni üzen kıran ağlatan,
sonra saatlerce odamdan çıkmamamı sağlayan salak diye başlayacağım cümleye
bana verilen hiçbir cevaba da kanmayacağım -yaa haklısın sende ne biliyim sinirlendim"li bi cümle kurmayacağım,
ne mi olacak, ben biliyorum yada böyle olacak diye korkuyorum,
bir pişmanlık saracak bedenimi,
tüh ya ne kötüyüm diyeceğim, varsa sinirlendim kişi hakkında en sevimli hatıralarımı düşüneceğim, ah ne günlerdi diye gülümseyeceğim,
ee sonra ne olcak, ben hatalıydım bik bik bik,, karşı taraf yine mal gibi malak gibi herşeyden bihaber mutlu mesut -ehh sinirlendi çattı havalarında,
pabucuma kadar yolu var kızmıyorum işte, sinirlenmiyorum, alıp karşımada konuşmuyorum,
ne halin varsa gör de demiyorum, trip de atmıyorum, süründürmüyorum da,
kendin anlamadın ya yuf sana, daha hangi beden dilimle anlatsaydım ben şaştım,
7 kat uzağım bile anlar,aman neyse,
ben niye sinirlenince kendime hakim oluyorum ki, esasında biliyorumda bak yine sarpa sarıyor,
benim yüzümden biri ağlar diye amma paniğim, belki akacak benim yüzümden olmasa sümüklü şaziye yüzünden en azından benim yüzümden olsun, bu kadarcık da mı hak iddia etmiyorum,
sen beni üzerken iyi, bencil bencil kendi hayatını yaşarken iyi,
bana gelince kötü,
uff bıdıklık ortaokul çocukları gibiyim ama bu halime sahip çıkıyorum,
kırkbin kere baktım gözlerine bile görmedin yuf sana, şu anda çevrimdışı olan selçuk bile anlardı bana ayar veren onur bile anlardı cd cideki korkunç ebeye benzeyen kadın bile anlardı zürefanın düşkünü bile anlardı da teğet geçtin bee, yumdun gözlerini, anlamadın, şimdi de ben sıkıldım, bi uğraşmayasım geldi anlatmıyorum işte..
1 yorum:
hayat internet değil, blog da değil.
ne oluyo ki neden bu kaçamaklıklar..
Yorum Gönder