Beni artık yargılamıyor en azından mükemmel bir şekilde belli etmiyor. Eleştirmiyor bazen tavsiyeler veriyor yerine. Küsmüyor uzun mesajlar atmıyor kalbimi bıçaklayan. Vakti zamanımında hiç beğenmemesine küsmesine pişman mı yoksa tüm haklarını hunlarca kullandığına mı bilmiyorum. Sevdiğini belli edememiş nasıl yapacağını bilememiş bir kadına kızmak da gelmiyor içimden sadece bazen içimde susmayan sürekli beni suçlayan o eski annemden eser sese kulak verince yine kızdım mı diye unutup, kendimi suçluyorum. Ansızın yersizce suçlanmış o küçük insanlar büyüse de ve affetse de izi kalıyor. Belki o iz de bizi onlara yaklaştırıyor istemsizce ortaya çıkınca istemedi o da diyoruz. Annem değişti ama o geriye gidip değiştirmek istiyor varlığının değişmesinden tatmin değil yüzünü gençleştirip eski kilosunu dönünce belki bizi yeniden küçük bulacak bi öpüp koklayacak sanıyor. Annem üzülüyor ve annesinin üzülmesine üzülen bir kızı var anlıyor. Annem küsmüyor belki içinden kırılıyor haklarını kullanmamış olmayı bir kez daha diliyor belli etmiyor. Anne olan tüm zerrelerim de biliyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder